Skip to content
1550–1586

36

Maffio Venier

Un povero anemal, una bestiola, Che no haveva altro ben, né ghe n'aspetto, Morte l'ha tolto a fin, che per despetto M'appicasse drio d'esso per la golla.

Un can, che stava sempre con mi a tola, E che dormiva nel mio proprio letto. Ha piaso alla mia stella, al mio pianetto, Che fazza sta restante vita sola.

Non so come l'intenso mio dolor No fesse che morisse anche mi drio. Come el pensarlo no me crepa el cuor! O gramo al mondo, misero Maffio,

O sorte, o ciel, che me podeu più tuor Per cavarve la sé del fatto mio?

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
36 · Maffio Venier · Poetry Cove