Como crescesse o número de ouvintes, E os fariseus e escribas se escondessem, Jesus continuou: — Porém, vós outros Não cobiceis o título de — mestres!
Tendes um Mestre só, irmãos sois todos! Ninguém chameis de pai, um Pai só tendes, Que vos julga dos céus! O que se humilha Exaltado será, mas o soberbo
Ficará no lugar dos pobres servos! Ai! de vós, fariseus e escribas falsos! A terra toda percorreis e os mares Para formar apenas um prosélito,
Se o conseguis formar, ei-lo mais digno Do inferno que de vós! Míseros cegos Que um mosquito afastais, e descuidosos Engolis um camelo! — O que transborda
Solícitos limpais da taça de ouro, Mas no fundo deixais as fezes negras, E a imundice do vício. Eu vos comparo A esses brancos túmulos, cobertos
De todo o luxo da vaidade humana, Por fora emblemas e inscrições brilhantes, E dentro a morte e carcomidos ossos! Ai! de vós fariseus e escribas feros,
Que levantais moimentos aos profetas, E ornais dos justos a mortal jazida! Serpes traidoras, víboras danadas, Arde por vós o fogo da Geena!
Eu vos envio sábios e videntes, E vós os açoitais nas sinagogas, Vós os pregais na cruz, para que volte Sobre vossas cabeças ominosas
O sangue da inocência que vertestes; Sim, todo o sangue, desde Abel o justo Até o reto e nobre Zacarias Que entre o divino altar e o santuário
Assassinastes, bárbaros algozes!... Jerusalém! Jerusalém! trucidas Os profetas que Deus abençoara, E apedrejas seus justos enviados!
Oh! quantas vezes não tentei zeloso Teus filhos reunir, qual sob as asas Ave caseira a prole timorata! Não o quiseste! sofrerá teu povo,
E ficarás deserta e envilecida! — Assim dizendo retirou-se Cristo.
Cookies on Poetry Cove