Op de weenende ANNA: Gesprek met den Schilder.
S: T'is niet genoegh, dat ANNA weend en klaagd, En DIDO, met haar boesem, onderschraagd: Maal haar ook hellend'Want soo spreekt Anna self by Silius:
Ter diro fuer am conata incumbere ferro, Ter cecidi. &c. over 't swaard. L: Neen. ANNA word hier van 't Geval gespaard;
Dat jaagd, en werpt haar op LaurentisAnna, na Didoos dood, uit Carthago, door Hiarbas, haar Susters Minnaar, en uit Cyrenen, door Pygmalion, haar Broeder, gejaagd, quam endelyk voor Laurentum schipbreuk te lyden. Gestrand sijnde, wistse niet waar se was, als wanneer haar aeneas, met Ascanius, en Achates, onvoorsiens ontmoet. De ontroer'nis in beyder aansichten is licht af te meeten na de reeden, die yder daar toe had. aeneas brengd haar, een weynig bedaard sijnde, in het Hof: maar Lavinia, sijn Gemalin, legt aanstonds Anna lagen. Dies sy, gewaarschuuwt van haar Susters schim, by nacht ten venster uit springt: doch aan de rievier Numicius komende, en nergens heul of troost vindende, werpt sy sich in de selve. Siet Ovidius 3. Fast. en Silius. 8.L. seer beweeglyk dit alles verhalende. boord, Daar sy sich in Numicius versmoord. S: Ah! soo sy doch in't water sterven moet, Waarom terstond niet in een traanevloedSoo doet de Hr. Const. Huygens sijn Thyrsis, ofte den Hr. van Wassenaar (in het Tetradakryon) tot Maria de Mathenes, Vr. van Haaserwouw (sijn Bruid, verdronken 1618. soo als hy self haar, met een sleetjen, over het ys wilde schuyven.) onder andere, spreeken:
Unda tuos necat; unda meos submerget ocellos, Et poterunt Lacrymae quod potuistis, Aquae! ?
Cookies on Poetry Cove