Op de VVijse: Den lustelijcken mey is nu in den tijt.
SVPERIOR.
BASSVS.
MYn herte dat gaet op vriendinne bly' Van vreughden sonderlinghe, Van hooghe vrolijckheyt, van melody', Van pur' verwonderinghe; Als ghy my van die siel' vertelt, Als ghy my haer voor ooghen stelt, Die door d'aenspraeck' des Heeren Met sterven quam des levens wegh te leeren.
Wat vreught moest' zijn voor haer, wat soet vermaeck, Die Cribbe te aenschouwen? Hoe moest' haer drucken ne'er die wonder saeck? Daer Godt hem woud' benouwen: Daer Godt in ne'er te dalen quam, En sijne ruste inne nam, Die door verheven weerde Vervult gheheel den hemel en die eerde.
Wel wiert sy daer gheset in haren gront Van pure liefde droncken, Daer sy om haren t'will' den Heere vont Soo grondelijck versoncken: Wel moest' sy gaen ten leeghsten neer, En sincken haer weer ende weer, Siende voor hare ooghen Den hooghen Godt soo grondich nederbooghen.
O t'was een spoore sterck! die haer voort dreef, Als haer, die d'hemels prijsen Met sijn exempel claer, daer sy ontbleef, Den gront-slach quam te wijsen: Als hy voor haer verclaert ghesicht' Soo toonde sijn ootmoedich licht, Dat sy sijn moghentheden Een arm kint sach gheworden hier beneden.
Die siel' moest' staen voorwaer in haren gheest Gheheel ghelijck verslonden Ghestelt in vollen troost van sulcken feest', Daer Godt self wiert ghevonden:
Daer Godt hem toonde, soo ghemeyn, Soo slecht, verworpen, ende kleyn/ Dat gheen hert' kan gronderen, Hoe Godt hem kost' soo grondelijck verneren.
Cookies on Poetry Cove