Op de Wijse: Van d'Enghelsche fonelle.
SVPERIOR.
BASSVS.
MIjn hert' wenscht op te breken! o Liefde oversoet! Mijn siele wordt ontsteken, met blakende ghemoet, Om uwen lof te spreken, fonteyn' van d'eeuwich goet!
O troost sonder verdrieten! ghenuchte sonder wee! Vyt wie die weelden vlieten, als uyt een vollen Zee: Oft eens v soet ghenieten, een maeckte van ons twee!
Hoe sou' mijn siel' ontfoncken, in uwen minnen-brant? Waer ick in v versoncken, en had' ghy d'overhant, Had' ghy my v gheschoncken, o troost boven verstant!
Dan soud' ick moghen singhen, den lof met volle vreught, Ghelijck hem die volbringhen, ghetroost ende verheught, Der welcker oeffeninghen ghy zijt levende jeught.
O blijschap van dit leven! o vreught van hemelrijck! O soeticheydt verheven! vermaeck van alle wijck! Oft ghy my wiert ghegheven, die troost soo salichlijck!
Salich die uytvercooren, die wel ghestorven siel'! Die in v was verlooren, wat datter op haer viel: Die wat haer quam te vooren, v eenichlijck behiel.
Fonteyne der ghenuchten, oorspronck der salicheydt, Hoe langh' sal ick versuchten, van v hier afghescheydt? Die om v soeck t'ont-vluchten, al wat my van v leydt.
Mocht v mijn siel' be-erven, mijn wenschen waer vol-brocht; Om v wild' ick 't al derven, dat ick oyt heb' ghesocht: Een leven waer mijn sterven, dat ick v vinden mocht'.
Cookies on Poetry Cove