Den boeck der gheestelijcke sanghen

Op de Wijse: Ie ne veus plus o vanité infame.

SVPERIOR.

BASSVS.

IN als voorwaer was die bly' siel' te prijsen, Haer purheydt dach en nacht, Haer liefde groot, haer trouw' in alder wijsen, Haer brandende ghedacht', Haer herte soet, haer claer ghemoet In alder wijs' verdiende lof en prijs.

Een pure vlamm' scheen sy alomm' te wesen, Sy smolt in liefde schier; Maer meestendeel als sy Miss' hoorde lesen, Ontstack dat minne-vier, Dat sy bevondt in haren gront, Daer sy Godts licht, aensach met claer ghesicht'.

Wat soet gheniet, wat blijde vrolijckheden Hadd' sy daer in den Heer', Daer haren gheest, daer haer verlichte reden Voor comen wiert soo seer': Dat het haer scheen dat sy verdween, En te niet ghinck, in troost, die sy ontfinck.

Ghelijck gheheel uyt haer selven ghetoghen Sach sy Godts liefde aen, Sy scheen te zijn gheheel aertrijck ontvloghen, En heel in Godt te staen: Soo overwijt, soo hoogh' verblijt Liep haer ghemerck in dat soet minnewerck.

Boven begrijp sy dat werck Godts aenschouwde, Sy was uyt haer ghevoert, Daer sy die oogh' haers gheests ghevesticht houwde Ontbeeldt, en onberoert In dat gheniet, dat Godt haer liet Op den autaer sien met ghesichte claer.

Dat wonder groot, dat Godt hem soo verneerde, Dat hy hem hiel' soo kleyn, Dat hy soo diep' te versincken begheerde, En toonde soo ghemeyn, Haer grondich dwonck dat sy versonck Door Godts hoogheydt, uyt haer selven gheleydt.