Op de Wijse: Schoon Goddin mocht my ghebeuren.
SVPERIOR.
BASSVS.
SOet ist voorwaer Godt aen te hanghen, Te worden van sijn licht omvanghen, In hem te staen, in hem te gaen; Daermen meer dan hert' kan verlanghen, Troost mach ontfaen.
Dit wist sy wel, die was gheseten In die ghenuchten onghemeten; Daer sy ontfonck dat Godt haer schonck, Dat sy met alles te vergheten In hem versonck.
Daerom en mocht haer niet uyt leyden, Noch haer ghemoet van d'wesen scheyden, Daer sy in stondt met haren grondt Daer sy die oversoete weyden Des gheeste vondt.
Hier ende daer moest' sy dicks wesen By dien nu, en nu by desen: Nochtans met vlijt van die altijt Stondt sy in haren uytghelesen Ghescheyden wijt.
Andwoorden moest' sy en aen-spreken; Nochtans en wou' sy noyt ontbreken Aen dien smaeck van die aenspraeck, Waer by dat allen troost gheleken Is onvermaeck.
Sy luysterde, waer sy haer vonde, Naer die stemm' die haer troosten konde; Daer sy recht me', wat dat sy de', Den wille Godt seer claer verstonde In alle ste'.
Een claer ghehoor hadd' haer ghedachte Sy hadd' haer hert' in hare machte: Die pure Bruyt, al ghinck sy uyt, Van binnen hiel sy scherpe wachte In dat besluyt.
Noyt en ghinck uyt die uytvercooren, Oft s'en ghinck in soo diep' te vooren; Dat den uytganck naer haren danck In d'ingaen bleef gheheel verlooren Haer leefdaegh' lanck.
Cookies on Poetry Cove