Op de Wijse: Al hebben de Princen haren wensch.
SVPERIOR.
BASSVS.
WAt is aertrijck o Heer'! o Heer'! Dat ons vervremt van v soo seer? Is dien troosteloosen niet Wel weerdich, dat m' hem eens aensiet?
Verdien'et al datmen hier vint Te worden van den mensch bemint? O Godt de liefde is te pur Tot sulcken snooden creatur'!
Waerom gaet dicks ons herte dan, Dat sonder v niet zijn en kan, Hem gheven tot die ydelheyt, Die t'schepsel van den Schepper leyt?
Waerom o Heer' vliet ons ghemoet Van v, die zijt dat eeuwich goet? En soeckt met sijne crachten al Te woonen in dit tranen dal.
Ons siel' en weet niet van die vreught,
Daer ghy v vrienden me' verheught: Daerom ist dat sy ruste nemt In t'ghen', dat haer van v vervremt.
Troost moet sy erghens hebben in, T'zy naer den gheest, oft naer den sin; Daer sy in v dan niet en rust, Vermaeckt sy haer in sinnen lust.
Maer wort haer vreught, o Heer' voldaen, Met in gheschapen troost te staen? Die niet en rust tot dat sy raeckt In v, daer sy toe is ghemaeckt.
Voorwaer sy rust in v alleen, Die zijt haer eynd' en anders gheen: Haer en voldoet niet, wat sy vat, Dan ghy, die zijt der sielen schat.
Als ghy die blijschap niet en gheeft, Soo sterft de siel, waer dat sy leeft: Al swomm' sy in wellusten groot, Haer leven is een pure doot.
Gheen vreughden en zijn inder tijt, Als ghy de siel' niet en verblijt: Herts sweeren zijn't maer ende pijn' Bekleet met valscher vreughden schijn.
Dit weet ick en beken' ick nu, Gheen vreught en isser dan in u: Die elders naer ghenuchte staet, Verr' uyt den wegh des levens gaet.
Cookies on Poetry Cove