Op de VVijse: O Godt ick moet v klaghen.
SVPERIOR.
BASSVS.
DEn nacht die was gheleden, en in vierich seysoen Die son' der salicheden quam haer vertoon te doen; Als in den morghen stondt Godts salighe Vriendinn' Dat Landt der Heylighen bly' quam te treden inn'.
Hier quam sy tot haer eynde, dat sy den wegh door socht'; Dit Landt wast', dat sy meynde, daer haer vreught wierdt volbrocht: O hooghe vrolijckheydt! o blijden dagheraert! Die hare ooghe sach naer hare overvaert.
Die Siele uytghelesen meynde in dien dach In hemelrijck te wesen, soo pur wast' dat sy sach: T'en was gheen aerdts gheniet, t'ghen' dat haer teghen quam;
T'was Godt die haer in hem gheheelijck overnam.
Haer crachten alghelijcke smolten in't minne-vier, In dat soet hemelrijcke versonck sy in pleysier: O Landt der Heylighen! wat sach die siele pur? Daer in den Schepper hoogh' ontwierdt die creatur'.
Verdroncken in wellusten wierdt haren blooten grondt In die bly' rust' der rusten, in dat Landt dat sy vondt: Ghelucksalighe siel'! die heel aerdtrijck ontliep, Om te ver-sincken daer in die afgronden diep.
Afgronden van ghenuchten vondt sy in't hooghste goet, Die met al te ont-vluchten ver-sonck in weelden soet: O Wesen wonderbaer! wat sach in dat gheniet? Die Godt dat aenschijn soet der weelden smaken liet.
T'ghen' dat sy quam te vinden, daer't al Godt was in al, Was d'aenschijn des Gheminden vol vreught sonder ghetal: S'en sach daer in dat Landt maer eene vreught alleen, Daer alle goet in stondt, ghemenght met lijden gheen.
In dien troost ghecomen was sy met uyt te gaen; Dat van haer wierdt vernomen kreegh sy met bloot te staen: Al wat sy elders was, oft van haer selven hiel, In't Landt der Heylighen in een onwesen viel.
Gheluckelijck verheven stondt haren gheest verheught, Godt was alleen haer leven, Godt was al hare vreught, In gheen ghenucht' pleysier, in gheen welluste smaeck En vondt sy, dan in Godt, die haers troosts was oorsaeck'.
Cookies on Poetry Cove