Ich werde stets verschmächt, kan keinen recht vergnügen,
Ich mach es, wie ich wil, so mag ich keinem tügen;
Doch bin ich ausser Schuld, weil durch sich selbst vertirbt,
Wer ihm ein Glücke ticht und nicht ein Glück erwirbt.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
75.Das Glücke redet · Friedrich von Logau · Poetry Cove