Ormen

Dar laag ein Orm og kraup i svarta Jord og tungsamt fram paa myrke Veg seg balte. Og aldri høyrde ein eit einast Ord, som denne stakars litle Ormen talte.

Men endaa hadde store Tankar han, og høge Toner i hans Bringa laago; men Saki var, han aldri høgre vann, og dei, han elskad', honom aldri saago.

Dat var eit Fivrelde med Vengjer blaa, han hadde huglagt av sitt heila Hjarta, – men Fauglen flagsar upp, sviv til og fraa; daa sukkar Ormen tungt med Voner svarta.

Han ynskte Vengjer til at fjuka med, men likafullt han vardt den same Arming. Han vilde Fuglen skulde fjuka ned, – aa faafengt – her var ei at faa Forbarming.

Men Hausten skynad' detta stumma Maal. “Du finn ‘kje Fred so lenge du maa krjupa! Kom lat meg svæva deg, so finn du Taal, og gløymer alla dine Smerter djupa!”

Som sagt so gjort. No Ormen sovnad av. Men gamle Tankar han i Hjartat gøymde. Han strævad enn som før i Strid og Kav, – han lengtad, fann og miste alt, – han drøymde.

Han sov og sov, og ofta Sæla fann, naar milde Draumar i hans Hjarta vankad'. Og kvar dan Strid no endte so han vann. Han sov til Vaaren mjukt paa Døri bankad'.

Han vaknar upp og skodar kring seg vidt, men braadt han tok at ræddast og at fæla. Han hadde drøymt og havt eit Liv so blidt; men kor var no hans Fagnad og hans Sæla?

Og hjartaskræmd han skolv. Med hugsprengt Sinn han snur seg og vil upp mot Himlen stara. Men tenk; dat brast. Han fuglefri seg finn. “Tru dat er Draumarne, som enno vara?”

Han saag seg sjølv med Vengjer, fagre, blaa, og upp og upp han kunde hugsamt fjuka. “No skal eg mina besta Voner naa og Fivreldet vil inkje fraa meg strjuka!

I denne Draum eg kviler mangein Gong, naar Livets harde Hender Bringa tyngja. Eg vonar støtt, at attum Heimen trong eg finn ein Stad dar Brjostet fritt kann syngja.