Henrik Krohn

Framifraa Mann var du og langt fram i Livet du vann. Myket du saadde endaa um alt inkje Haustmodning naadde.

Langt saag du fram. Tankarne dine som Ørneflog svam, lyste og brende jamt naar ein Samhug dei dragande kjende.

Noreg var deg meir en ein Heim, – var ei Mor paa din Veg, helt deg i Haandi, gav deg dei fagraste Syner i Aandi.

Taksam du var Elsk til di Moder, til Noreg, du bar. Alt, du vann gjera vigde du henne til Framgong og Æra.

Maalet var dansk, Tankarne tyske, og Skipnaden fransk. Landslyden gløymde Arven, den gamle, som Tufterna gøymde.

Steig du so fram, synte, den Gløymska var Borni si Skam. Arven, den gilde, lyfta og reisa or Moldi du vilde.

Mange vardt med, Norskdomen voks, snart i Strid, snart i Fred, Kongestor Tanke, – saag du han vaksa som Vindruveranke.

Frametter bar Virket, og alt fylgjer Son etter Far. Taket, det tyngste, tok du, og Vegen du synte dei yngste.

Trøyttnad du so lengtad fraa Striden til Kvild og til Ro. Trong vardt deg Heimen. Upp vilde Aandi di høgt yver Sveimen.

Skilnaden var tung fyr ditt Noreg; slik framifraa Kar sjeldan kann finnast; altid, du Krohn, vil som Merkesmann minnast.

Skilnaden var tung fyr dei mange, som Elsk til deg bar. Tak paa di Kista, her fraa dei mange eit Velfar, det sista.

Takk fyre alt. aldri du svigtad, naar nokot det galdt. Endaa i Aandi sender du Framstiget hjelpande Haandi.

Alt, kvat du gav Noreg av Tankar, skal upp av di Grav vaksa og bera Blomar og Frukter til Gagn og til Æra.

Kvil so i Fred. Etter me koma, – du synte oss Med. Mor di deg gøymer, – ej er du burte, – du kviler og drøymer.