Hymne.
MAeckt u tonghen versch ontspronghen,
Tot den lof van 't vleesch en bloedt,
Daer Godts Sone onghedwonghen
Meed' de werelt laeft en voedt;
Als een Pelicaen sijn jonghen,
Die sijn borst haer open doet.
Ons ghegeven, ons ghebleven
Door een Meghet onbesmet,
Heeft met arbeydt, druck en beven
Hier gheplant der liefden wet:
Maer in't laetste van sijn leven
Dit groot wonder in-gheset.
Dus met eere, elck hem keere
Tot die hooghe Triniteyt,
Wiens jonst' tot ons menschen teere
Dese maeltijdt heeft bereydt:
Ende singhe lof den Heere
Nu en inder eeuwicheydt. Amen.
Antiphone.
In den tijdt sijns stervens gaf den Heere te smaecken een salighe vrucht.
Vers.
Dat broot van den hemel, Heere, hebdy ons ghegheven.
Antvv.
In hem hebbende allen lieflijcken smaeck.