Hymne.
IEsum met doornen ghekroont, verscheurt met swepen, Handen en armen met koorden vast ghenepen: Heeftmen het vonnis des onrechts voor-ghelesen, End' om ons sonden, aen 't houdt ter doodt verwesen:
Op sijn teere schouderen is hem een Cruys gegeven, Dat hy daer soud' sterven naeckt, die ons kleedt, en doet leven. O goede Iesu, in u bloedighe weghen, Hoe menigh hebdy verwijt, stoot, slach ghekregen? Dat u met recht mocht Veronica beklaghen: En schreyen, die u in desen jammer saghen, Iesu doet my volghen u, in't derven aller lusten, Ende na den laetsten strijdt, in uwe vrede rusten. Eer zy den Vader, dat wy van niet ontstonden, Prijs zy den Sone, die ons heeft weer ghevonden, Doen wy van sijn rijck, de recht paden misten, En werelts wijsheydt ons draeyende naer haer listen, Want soo waren wy van hem altijdt verdoolt ghebleven, Hadde Godt den Gheest ons niet tot Christus koy ghedreven. Amen.
Antiphone. Ick was by u daghelijcks in den tempel leerende, ende ghy en hebt my niet ghevanghen; maer nu ghegheesselt, leydt ghy my buyten om ghekruyst te worden.
Cookies on Poetry Cove