Hymne.
TOt Annam trocken sy Iesum nu ghevanghen,
Voor wien met vuysten hem murselden sijn wangen:
'T vonnis van Cayphas en cost' hen niet ghenoeghen,
Noch voor Pilatus, al 't leedt, daer sy me loeghen,
Iesum, moest' den loosen vos Herodes oock begecken,
Soo wild' hy, met lijden groot, tot lijden ons verwecken.
O troost der zielen! Coninck der beste vreden!
Druckt in ons herte, al wat ghy hebt gheleden:
'T zy van de Priesters, van Scriben, van Soldaten,
Van Ioden, Heydens, het volck, en Magistraten,
Ionck en out bestreden u met nijt en boose wercken,
Maeckt ons danckbaer voor u pijn; och doet ons die bemercken.
Lof zy in alles den Vader ongheboren,
Die, als't gheslachte der menschen was verloren:
Heeft door ghenaden sijn Soon ons willen stieren,
End' ons begaven met sijn Gheest goedertieren,
Danck zy Godt in wesen een, dry-vuldigh in persoonen,
Voor wien moet, in't oordeel swaer, ons Iesus bloedt verschoonen. Amen.
Antiphone.
Als een schaep is hy ter doodt geleydt, ende als een lam voor den genen, die 't scheert, hy en heeft sijnen mondt niet open-ghedaen.