Hougan-Glomen aa Vea-Vargjen De va fulla sterke Kjempur, Orgjetne va dei i nie Sokn Fyr sine manneleg Tempur.
Paa Hougan budde han Hongan-Glomen, Aa han va baa ven og snill, Vea-Vargjen paa Veum budde, Aa han va baa stygg aa ill.
Vea-Vargjen han reivst aa slost I alle si Live-Dagar: So mang ei Gaang han i Lag aa Leik Kvor Kjeften o Stoga jagar.
So va de ei Gaang eit Jole-Lag Der burti paa Hamars-Hus, Der va so mange dei goe Karann, Dei drukke seg goe Rus.
Da han der ou han Hougan-Glomen, I Grennê rikaste Kaksen, Men Styrkjen sin ha han ‘ki endaa synt, De va so vidt han va vaksen.
Lagi gjekk snaalt mæ Spil aa Gama, Aa alle fredeleg va, Ungdomen dansa ti Slaatten drust, Gamlingann sat aa kva.
Kjæm han slengjande Vea-Vargjen, So fort de Lagi han skiplar: “Eg ska dengje dei Houggrenns-Karann, So ette Ryggjo æ Riplar.”
Burtat 'n gjenge Mannen sjave, De va Olav Hamarshus, Han ville blidke han aa go-røast, Aa bou honom Øli av Krus.
“Eg æ ‘ki kaamen ditt Øli drikke, Men eg vi prøve Styrki. No ska de synast um Houggrenns-Karann Æ gjorde av goe Virki.”
Dreiv han ti Olav Hamarshus, So han i Golvi dubba – “Kaam no! so brukar mi Nevann fysst, Aa sia mi sneier mæ Snubba."
Alle va rædde Vea-Vargjen, De va ein uvyren Gut, – men, daa han slo ti Olav Hamarshus, Dei mulla: “aa jag 'an ut!”
“Jaga meg ut?” – sa, Vea-Vargjen – “Ja æ her nokon som kann? Æ her nokon tor takast mæ meg, So jagar eg ut kvor Mann!”
Upp sprang han Olav Eyvindsson, Han va baade stor aa sterk, – Slo ti Vargjen ratt unde Øyra: “No ska du faa Hovde-Verk!”
Men Vargjen ha stai fyr verri Slag, Den Eyindssonen han tok, Brout ‘an mot Golv, spennte aa slo, Risste honom aa skok.
Tok 'an i Bringa aa eine Foten, Aa ut gjenom Dynnê ‘an heiv: “No ska di ut kvor einaste Kjeften!” Skreik han, aa Snubba si treiv.
Ut dei rymde, Kvendi aa Karar, Dei let seg ‘ki lengi bea, – Berre han Torgeir, Hougan-Glomen, Han sat aa alli seg lea.
“Kot æ du fyr ein liten Gute? D'æ beste paa Dynnê du dreg! –” – “Den vondt inki gjer, den vondt inki ræast, Di rymer eg inki fyr deg.”
Alli ha Torgeir prøvast fyrre, Han fælte seg, æ de sagt; – Ei Uvyre æ han, den Vea-Vargjen, Aa heve ei Bjønne Magt –!
Han skolv mæ sama, so tok han Tak I Vea-Vargjen kring Ryggjen; – – Her æ nokk fulla ein goe Kar, Han tenkte den Veum-Styggjen.
Men ingjen mælte de minste Ori, Dei bendtes i Ryggje-Tak, Reika aa slengde kring heile Stoga, Brout Bor aa Benkir mæ Brak.
Folki paa Toni va mæ i Ota, Dei saag seg inn gjenom Glas, Alle dei ynskte mæ sjave seg: Tru Torgeir Hougan vart Bas!
Der heve dei høvst, dei Kultanne, Kven veit koss de gjenge ti Slut? Dei kann inki brjote kvorandre ne Hell kaste inanen ut.
Folki tor meste ki Teven draga, Dei lydd' ette Slagjê aa skolv, Daa saag dei koss Torgeir Hougan slengde Den Vea-Vargjen i Golv.
Upp atte Vea-Vargjen sprang, So snøggt han triv ette Snubba. Men Torgeir mæ berre Nevanne slo, So Vea-Vargjen dubba.
Ja, no ha Torgeir sinna vurti, Aa Leikjen fekk anna Lag: Vea-Vargjen vart upp-gjura slik, Han mintest de all sin Dag.
De daa mælte han Torgeir Hougan: “No kann de vera Von, At Vea-Vargjen hell Fre eit Bil! –” So slengde han Vargjen paa Ton.
“Der finnst inki Kare, som dengjer Torgeir" – So lua no Folke-Domen – Aa ette den Ota de aalment vart Aa kalla han Hougan-Glomen.
Cookies on Poetry Cove