Slut

Han Olav Oysteinson Haddedjuv Va myki mæ Segnir aa Sogur, Han va so ein Raring, brout Stein aa Stuv, Aa arbeidde Limar aa Tvogur.

Han gleddest i Smaabonnês Leik aa Spraang, Fortaalde dei Segnir so mangei Gaang, Aa daa va der stilt i Stoga, – Fraa honom eg hev denni Soga.

Han kaam ti der Hallvor mæ Runnen laag, Daa bytte han Skraa og sukka, Strouk burt ei Taar, aa burt paa meg saag, Aa bet innat Aaren seg tukka –

Tagde so lengi – og reint vart lei: “Koss gjekk de mæ Hallvor? Veit du ‘ki mei?” Sa eg – ette Slutten eg stunda, Hau sat der aa stirde aa grunda.

Seiste de kaam: De Ori æ sannt: Ei Ulykke kjæm ‘ki aaleini. Mæ Hallvor vart de no raka Fant, For Sigurd fekk Døsens-Meini

Av Slagi han fekk paa sin Brylloupsdag, Aa Hallvor maatte fyr detti Slag Paa Tingi som Drapsmann møte, Aa alt de han aatte burt-bøte.

De va ‘ki de veste, men verre va Han alli hin Dagjen gløymde, Alli han mei vart i Livi gla, Han gjekk der, grunda aa drøymde,

Va som ein Halv-Tulling al si Ti – Rudde ein Plass inunde den Li Der han av Eiliv vart funnen, Der gjekk han aa sveiv omkring Runnen.

De seiste eg saag Olav Haddedjuv Da paa Heggelands Kjyrke-Gare, Han va daa gaamaale, graa aa gruv, Eg va unge aa spræke Kare – –

Han stend mæ ei Greft, han ser aa han ser, Eg spyre: “Veit du kven som ligge der?” Han opna den tannlouse Nunnen, Aa svara meg: “Hallvor Funnen!”