Olav Glein

De Uaar va paa Folk aa Fe, Aa Sott aa Sult aa Nau, Aa mangein Riking kaam paa Kne Aa vanta turftigt Brau –

Daa kaam ein Gut ti Vinje-Gjell Baa fillutt, svart aa fæl – Hjaa Hermo Houg ein Vettre-Kvell Han ba um Hus i Fjos paa Hjell –

De fekk han, aa vart sæl. Han Hermo Houg va rike Mann, Men no de leitar paa. For mange va som traang ti han,

Aa ba um Hjelp aa Raa. Aa Hjelp han gav so langt de rokk, Aa kanski lenger ou – So seiste knapt han hae nokk

Ti eigi Hus aa Baane-Flokk, Han somti mest lei Nou. Slik Armo som mæ denni Gut Ha Hermo alli set;

Han nenntest inki jag 'an ut, For Guten laag aa gret: “Aa gjev meg Hus, aa unn meg Ro, So eg fær liggje døy –

So vaak ei Seng æ kalle Snjo” – Aa Hermo grøttest der han sto, Aa kunn ‘ki seia nei. Men Guten døydde inki burt

Han kaam seg Dag fraa Dag – Um Hermo ha de sjave tjurrt, D'æ rart mæ Hjarte-Lag: Han dela mæ seg seiste Bit,

Aa soleis fram seg sleit. Mæ Guten varmt mæ Aaren sit, Han takkar Gud, som styrd'an hit – Um tjurre Brou han beit.

Aa Guten blei hjaa Hermo Houg, Aa han va ‘ki te Mein – Han gjor ‘ki anten stol hell loug, Aa nevntest Olav Glein.

Den Guten snill aa nyttug va, Ha Handefær som best, Han saang aa lo, va allstøtt gla, Aa skreiv aa reikna, las fraa Bla

So gott som nokon Prest. Aa Tiê ljosna, Solê rann, De louva seg kvort Tre, Daa gleddest Møy, daa gleddest Mann,

Daa treivst baa Folk aa Fe. Daa tala Olav sosso ti Sin Husbond, mæ dei slær: “Hera uppundi Aalands-Li

Der æ slik Jor, eg rydje vi Ein Gar, um Lov eg fær?” “Ja, de va sannt du Lov ska faa! Eg hev ‘ki minste Fegn

Av denni Teig, som du kann sjaa Der helleft gjenge Segn, At der i gomol Ti va bygt Fyrr Svartedøen foor;

No stende Skog aa Buskar tykkt, Men hellest æ der inki styggt, Aa sakti goe Jor.” Men alli gløymde Olav Glein

Hin kalle Vettre-Kvell, Han meste svelt ihel aa klein Fekk Hus i Fjos paa Hjell. Aa nei, kvor Dag han tenkte paa

Koss snille Hermo va – “Gjøv at i Vilje, Virki, Raa Han dagleg-dags mi Takk kunn sjaa”! So titt ti Gud han ba.

Um Vaaren flutte Olav ut, Aa bygde seg eit Hus. Der va so lognt inunde Nut; Der va so rar ein Sus

I Graane-Skogjen rundt ikring, Naar Sky fyr Vinden dreiv – Der klekkte Røy i haage Lyng, Der leika Fuglann Sving i Sving,

Aa Geit i Fjelli kleiv. Aa Olav stræva Naatt aa Dag, Aa tunge Tak han tok. Aa Hus aa Jor han fekk i Lag,

Aa Velstand paa ‘an krok. Aa sysst paa Aalandsli spratt Sol, Aa inn i Glasi skein, Der sysst um Vaaren Gaukjen gol –

Der sat so gla som Bonn i Jol Den Guten Olav Glein. Av Olav Glein der Gjet-or sto So vie yvi Bygd:

Kvor Jente blidt burt ti ‘n lo, Menn mælte um hass Dygd. So Vilbor Voll, den stoute Møy, Aa hennes rike Far

Kunn’ inki svara Guten nei, Daa fagte-ferm aa ore-grei Han fram si Friing bar. De va ein houst aa Regni slo,

Aa Bekkjen voks ti Aa, – Han Olav foor mæ Brylloups-Bo Ti Frendar langt ifraa – De va ein Honst aa Regni slo,

Han kjæm heimyvi, ser seg ne Ti sine stoute Hus, Han stirer, – sige mest ikne, Ei fjoronglange Berge-Skre

Ha lagt de alt i Grus. Hass Lykka laag paa Likstraa faalm, Ulykka møtt ‘an styngs, Aa aarlangt Stræv brann upp som Haalm

Tent av ein Ljonelds-Blinks – Han tapa inki Mod aa Tru Fyr detti hare Slag, – “Yvi den Skre gjeng ingjo Bru,

No fær eg sala um aa snu Paa anna Vis aa Lag.” De laag i Grus, de han ha drøymt Aa elska, hegna um –

Han enno ha ein Skjeling gjøymt De va 'ki store Sum. Men ingjen vill' han be um fleir, Seg sjav han trudde best –

Ti Bygdê vill' han inki meir, Fyrr han ha vunni Livsens Seir – Han lesa vill' ti Prest. So snudde Guten, reiste burt –

Aa freista andre Gaang Sitt Hus aa reise, – de vart spurt Han va i Nou aa Traang: “Den Guten æ full Hjelpê vær” –

Sei Hermo – æ ‘ki sein, – Han sender Pæning – Olav lær: “Nei, no eg eismall fram meg flær, Hell bøygjer mine Bein.”

Aa Guten soleis fram seg sleit Mæ Sult aa Sakn aa Stræv, – De tiom-ti i Hugjen beit, Men Donê gjor'an kræv –

Han las um Naatt, arbeidd' um Dag, De bra frametti ber – Den Guten ha slikt Lære-Lag, Han næne va i alle Fag –

Fekk beste Karakter. So Guten der som Preste sto, De hae gjengi gott; Aa Lykka leika kring aa lo,

Ska tru de va paa Spott! No ligge ljose Livsens-Lei, De æ baa visst aa sannt; No renne Sole yvi Hei,

I Heimbygd si han Preste blei – For Vinje va vakant. “Aa Jenta mi, aa Jenta mi, Du vesle Liljeblom!

Eg ser deg unde grøne Li, Eg høyrer Fløyte-Ljom. Eg æ so gla, men graate maa Kvor Gaang eg minnest deg,

Full sæl æ den deg maatte faa, Aa all sin Dag deg maatte sjaa – De unne Herren meg!” Aa ja – stor Von mot Himlen steig

Paa sterke Elskhugs-Veng, Men Fuglen skoten ne att seig – De gjekk som jamt de gjeng: Mæ Solê skine, Ouga lær

De stundar imot Naatt, Aa Storm aa Regn ne-yvi slær, Daa valnar Vengjinn, Hus ein fær I Toke-Myrkri graatt.

De fysste Lik ti Kjyrke foor, De va hass unge Viv, Da tungt aa kaste paa ho Jor, De svei ti innste Liv –

Hass Livsens-Skute, Stavn fraa Stavn, Vart tom som one Bol: Der ljoa Saang forutta Navn, I Luftê Vonlous, stygge Ravn,

Kring Kjyrke-Taarni gol. De andre Lik som kaam ti Jor Va Hermo Houg hass Vin – Han untest skoa fyrr han foor

Sin Gut i Messe-Lin – I Messe-Serkjen Guten sto Aa deila Signing ut, Um fre aa Løysing bar han Bo,

Men løynleg aat seg sjav han lo, Aa leita etter Gud. – De honom ha i Verdå hendt, Aa som han bar mæ Tol,

Den gamle Elsk aa Tru ha brent, So baae brast som Kol. Kven trur paa slike Æventyr Fysst han æ vaksen Kar?

Ska tru ein Morgo eigaang gryr, Daa Gaatunne som kring kaann yr Kan vente faa eit Svar? Soleis frametti sleit aa lei

Dei lange Aarê tvo – Aa varmt skein Solê yvi Hei, Aa vene Blomen lo. Heilag “Trefoldig”-Sundag rann,

Aa Olav lae ut Um denni gamle trugne Mann, Som lengta ette Løysing sann, Aa ville finne Gud.

Dei Tore-Sky drog upp i Vest, De saag ti Uveir ut, Mæ Folkje lydde ha sin Prest. Aa Preka va 'ki Slut –

Fyrr Tora rulla Slag i Slag, A Ljon i Luftê foor, Aa Blinks i Blinks aa Brak i Brak – I Logi ljos sto Vegg aa Tak

Fyr nokon viist’ eit Or. Som strie Fossen Stend o Damm, Fysst Luka sleppest upp, So alle Folkjê strøymde fram

Mot Dynnê hovustupp. Der va ei Jamring, Skrik aa Bel Paa denni Folke-Skrei – Dei klembde, trødd' inan ihel,

Daa dei kaam ut, – so Folk fortel – Der femti sakna blei! Dei brann paa Baal, men Olav Glein Da inki milljom dei –

Endaa han fekk ein Hjarte-Mein Som han forvann ki mei. “Koss æ de laga, svar aa svar, Kven styrer Verdsens Verk?”

Han skreik so de i Bergi skar, Han seig ti Jor, dei heim ‘an bar – Eit Lik i Messe-Serk! Eit Lik i Messe-Serk! – aa ja –

D'æ Ironi i Alt: Fraa fysst han foor ikring aa ba, Vart jaga, frous aa svalt So kaam de Dagar mæ litt gott,

Aa Solê yv'an skein, So sokk i Grus hass Lukke-Slott, Han bygde nytt – fekk atte Spott, – So døe Olav Glein!

Eg gjekk paa Vinje Kyrkje-Gar Mæ Maanen ljose skein, Saag Greftê der dei eigaang bar Ti Kvile Gutens Bein –

Mæ Maanen skein aa Stjønnur lo Eg sjave gjekk aa grein: Eg kaam ihug de Livsens-Blo, Som eigaang varmt i Hjarta slo

Hjaa Guten Olav Glein!