Dæ vandt av stela Mann o Ætt,
So fei eit gamalt Or –
Ætt-Domen eigaang tek sin Rett,
Aa yvi Viljen gror, –
Av Brotsfolk æ eg sakti grodd,
De æ nok altfor sannt,
Um Skuta hit-ti gott æ rodd,
No, fysst eg væl æ klædd aa skodd,
Daa sigler eg paa Kant.
Fysst Mann, som æ av ringe Ætt
Seg fram i Livi slær,
Han sjella kjæme ti si Rett,
Han Svipa prøve fær;
I Tru han sete Livi inn
Fyr de han skapa vi,
Eigaang hell tvo han Siger vinn,
Men Follogi ‘an seiste finn,
Aa Livi gjenge ti.
Aa meir hell de, hass Baane-Von,
Aa Tru aa Kjærlegheit,
De Livsens Lagna Mon fyr Mon
To Bringa honoms sleit.
Han trudde, elska, vona hart
Paa Fruktir hundre Foll:
Stormanne ingjenting hev spart,
Alt sopa burt, aa Grunnen svart –
De blei ti Makk i Moll.
So ringt av ringt der koma maa,
So kjæm av fante Fant, –
Du vi deg upp, du strikar paa,
A! detti Or æ sannt:
Fraa Follog sitt kann ingjen fly,
Aa fraa sin Ættar-Dom, – –
Kvor Von som rann i Morgo-Gry,
Brann livleg upp som Tjøre-Stry,
Kvorv burt som Bylgje-Skom!
No gjeng eg her i Grunnen dø,
Aa byggjer meg eit Hus,
Aa bryte Aaker, rye Bø
I brustne Vonirs Grus.
Alt de eg ville, trudde, strei,
De vart ti Slutten Slarv –
Mot Maali sprang eg, gret aa lei,
Aa fekk min Krans i seiste Skei:
Den laake Fedre-Arv!