Stemme: Balette Bronchorst.
Met het dagten, Ontsloot Techis de poorten, Phebus ginck doen voort, Op sijn wagen, Daer hy op sijn reys twee gelieven heeft gestoort, Als hy sach, Dat Mars en Venus lach, Malkander kussen, Daer sy bey blusten, Haer minne-lusten, Dit baerde hem een spijt, De vreught, de vreught, de vreugt, wort steeds benijt. 2. Sijn gedachte, Overleyde hoe hy dit sou brengen ten ent, Die hy achte,
Goet te sijn dat hy het Vulkaen maeckte bekent, Die van spijt, Schier den hamer wech-smijt, Hy stelt sijn leden, Diens geestigheden, Een fijn net smeeden: Hy gaet daer Apol seyt, Dat Mars, dat Mars, dat Mars, en Venus leyt. 3. Op ‘t ledekant, Daer spreyde hy over haer, sijn nieu gesmeet net Aen elcke kant, Daer leggen de twee minnende en sijn beset, Mars tot schant, Dat hem Vulkanus bant, De deur was open, Hy heeft geropen,
Komt Goon gelopen, Op dat ghy meught sien, Het geen, het geen, het geen hier sal geschien. 4. Al de Gode, Quamen en sagen hoe Mars en Venus daer lach, Iupijns Bode, Riep ‘k sou soo wel willen leggen een helen dach, Sijt ghy sot Dat ghy dit doen bespot, De Goon die lachte, Om dees beklachte, Die hy voor brachte, Doen sijn sy al te mael, Gegaen, gegaen, gegaen, wech uyt de sael.
Cookies on Poetry Cove