Het groote liede-boeck

Op de wyse: Wilhelmus van Nassouwe. Ofte: O Syon wilt u vergaren. Ofte, Hin wech is my ghenomen mijn vreucht, etc. VOorwaer tdient niet versweghen Dees werelt blintheyt groot, Die manlijckheyt daer tegen Der vromen tot der doot, Soo dat claer is ghebleken Tot Luyck int openbaer, Doe men schreef onbesweken Vijf en tneghentich Iaer. Twee vrome Christen t'samen Woonende in dat landt Tot Soonhoven met namen, Seer velen wel bekant, Die haer hadden begeven Om Godt te dienen recht In een heylich nieu leven Naer d'Euangely slecht. 'Tgheloof in Godt den Vader, Soon ende heyl'gen Gheest, Dat hadden sy te gader In het minst ende meest, Ghedoopt in Christi name Op't geloof waren sy Tot Ledekens bequame Aen het lichaem Christi. Een Vrou, hoort dit verclaren, Aelke Baten ghenaemt, Van vierentwintich Iaren, Een maeght daer by versaemt Maeyken Wolters gheheten: Als Iudas dit vernam Liet hy't den Heeren weten Die daerom worden gram. Trappaerts sy daer uytsonden, Vinghense alle beydt,

Waer toe dat syse vonden Heel willich en bereyt: Naer Luyck ginckmense leyden: Maeyken sprack: om Gods Woordt Wil ick dus liever scheyden Als t'huys gaen rechte voort. In den Thoorn syse brochten Van den Officiael, Daer syse hardt versochten Met dreyghen principael, Met smeecken, loose treken, Daer van den menschen doof, Dit duyrde heel thien weken Sy bleven by't gheloof. In liefde vast verbonden Des Bisschops Cappellaen, Bracht wijn als daer ghesonden, Hy hadt die Dochter aen Op sijn knyen, wilt mercken, Dat sy doch afstaen sou, Volgen der Roomscher kercken: Maer sy gantsch niet en wou. Een man uyt medelyden Quam daerom gheven raet, Dat sy 'tgeloof liet glyden, 'Twaer om haers levens baet: Soud' ick nu Godt versmaden En worden 'sduyvels kint, Wilt ghy my dat wel raden? Sprack Maeycken wel ghesint. Soo sult ghy sterven moeten Besorgh ick, sprack de Man: Sy sprack, om my versoeten De lichte dach niet can So lief zijn, als ick sterve Om Christi naem certeyn En hier den doodt verwerve 'Tsyner eeren alleyn. Voor 'tgheestelijck gherichte Zijnse te recht ghestelt Met vrolijcken ghesichte, Lachende, 'tdient vermelt: Als sy 'toordeel ontfinghen Danckten sy God voorwaer Haer herte deed' ontspringhen Al was haer lyden swaer. Men gafse daer in handen

Den Rechter van der Wet, Die namse daer in banden Als Weerelts Heer gheset: Haer banden vielen swaerlijck, Sy leden ongemack, Nochtans in vreucht schijnbaerlijck Haer herte daer ontstack. Als sy dus hardt ghevanghen 'Tgheloof behielden fijn, Tormentlijck opgehangen Sy seer ghepynicht zijn: Dit hebben sy verdragen Daer na met vreuchden sanck Ghesonghen sonder claghen, Gaven Godt prijs en danck. Nu voor die Heeren staende Haer oordeel te ontfaen, Quamen twee vrienden gaende Naer 'tmaechschap toe ghedaen, Ael sprack: comt ghy int truyren Ons noch besoecken coen, Corts binnen eender uyren Sullen wy ons offer doen. Ick doe u seer bedancken Seght doch mijn lieve Man, Dat hy doch sonder wancken Wil soo veel als hy can Mijn kinderkens op bringhen In Gods vrees': Maeyken sacht, Mijn Ouders sonderlinghen Den seght doch goeden nacht. Een Raedtsheer hem seer hoeghde Voor Maeyken, hy badt haer Dat sy haer nu noch voeghde By die Papische schaer, Men soud' haer 'tleven schincken Soo sy wilde afstaen, Dit mochtse wel bedincken, Anders moest oordeel gaen. Aelke die sprack met eeren, Sterven is ons begeer Nu om den naem des Heeren En om sijn heylsaem leer, Als d'Apostelen deden, Sy leden anghst en noot, Den willen wy nae treden En gaen willich ter doodt. 'Toordel ginck sonder mincken

Men soud'se binden vast En levende verdrincken, Dit werdt den Beul belast: Doemense dede bringhen Wt die ghevanckenis Begonnen sy te singhen, Het was van vreuchde wis. Eylaes ten mocht niet duyren, Den mondt verbondt men daer, Ginckse ter plaetsen vueren Daer sy het offer claer Nu souden gaen volinden Op die Maesbrugge bloot: Doe lieten sy haer binden Als slachtschapen devoot. Den mondt men doe ontbonde, D'ooghen worden verblent. Aelke sprack tot dier stonde Voor die waren ontrent, Suchtende met clachreden: Dits wel een schoone stee, Waert datse boete deden Met die van Ninive. Heeft haer ziel Godt bevolen, Men wierpse over 'tboort, Stantvastich onverholen Wordt sy aldaer versmoort, Haer ziele doet nu rusten Eeuwich in Godes handt, En sal naemaels belusten Op Syons bergh playsant. Als Maeyken werdt ontbonden, Sprack sy den Hencker toe Dat sy haer woud' vergonden Godt aan te roepen soe: Hy sprack: bidt onsen Heere En volght die Roomsche Kerck, V daghen te vermeere, Daer toe ried' hy haer sterck. Sy sprack: ick noyt misdede Hier deser Majesteyt, Wat soud' dan zijn mijn bede, Sy maeckte haer afscheyt, En sterf willich en moedich Int gheloof onbevleckt, Al was sy jonck en bloedich Ten heeft haer niet verschreckt. Sy is vroomlijck verdroncken

Int water met gheclach, Noch langhe niet ghesoncken Soo men opentlijck sach: Sy bloeyde als een roose Daer sy op 'twater dreef, 'Tduyrde een langhe poose Eer datse onder bleef. De Heer salse becleyden Met het sneeu witte cleyt, Daer mede salse beyden, En haer is toegheseyt Eeuwich des levens Croone, 'Tpalmtacxken even schoon Die vreucht crijcht sy te loone Eeuwich in 'sHemels Throon. Ghy Christen al ghelijcke Dit exempel aensiet, Niemandt doch nu en wijcke Al comt ghy int verdriet: Volght den Herder gepresen Christum ghebenedijdt Hy laet die zijn geen wesen Soo dese daedt belijdt. Ghy Heeren van den Landen, Houdt op van deser daet, Met verdrincken en branden, Rooven over die maet: Laet u so niet vervooren Van uwen leyders blindt, Voor Gods ghericht, wilt hooren, Ghy u bedroghen vindt. Ghy leyders blindt van daden Verlaet doch Caims aert, Om alsoo te verraden Die Godtlijck zijn vergaert, Hoe sult ghy't namaels maken Als ghy voor 'toordeel comt, Dus betert uwe saken Eer dat ghy wordt verdomt.