Rozteskněna,
beze jmena,
světem věčně toulá se,
zbyl jí pouze
věnec nouze,
svadlých tužeb ve vlase.
A od dechu
tmavých mechů,
mechů Smrti omdlela,
s tichým smíchem,
bledým hříchem
prostřed cesty zemřela.
A kde klesla,
za rok vznesla
poupě růže zardělá.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.