III. De friier fan NuuthenNuuthen, Noorden..
Taam Earik seid: ‘Min daaghter! min daaghter! ik wel di wat sii; Dü skudt di fuul lewwer anständig befrii. Dü liirst man dit hexin, Dit weskin en tweskinTweskin, scheiden, oneenigheid verwekken., Bringst lidden aural En di sallef tö fal.’ Uas Taamen swaaret: ‘Sa slim es 't jit ek. Leest kam er en gek, En mantje fan Nuuthen Sa poltigPoltig, vuil, haveloos. üs juuden, Me ausenAusen, ossen. fuar plogh, Me grisGris, biggen. ön sin skoghSkogh, schoenen.. Hi skauet üüs haagenHaagen, mestvaalt., hi skauet üüs skiinSkiin, schuur; Hd. scheune., Da braaght hi döör böösterBööster, achterdeur, deur van den veestal. sin warefWaref, aanzoek. mi iin: “Min kjäreKjäre, lieve. litj faamen, wan dü wel mi haa, Saa skel dü, for skam! mine griskin al faa.”
Skuld 'k sa jen nem? Ik swaaret höm: “Kjenst dit forstuun? Grip eederEeder, naar. de muunMuun, maan., En bring mi de Da feist dü mi.” Me skanth en blö sken Fuar hi wethther hen Sa mal üs en stiir Bï naght nü aurstjüürAurstüür, heen, weg.. Dagh maaket 'k tö spaas Höm bang üs en haas, Forfölgt höm üp stölkenStölken, stelten. Me muurdelik belken. Fan ungst waath hi blinj, Küth wei ek muar finj, Stört dial aur de klefKlef, klif, klip. Sa kam hi om 't lif.’
Cookies on Poetry Cove