II. Willem de fierde op-'e FroskepolleFroskepolle is 'n friesch woord, dat ‘klein kikvorschen-eiland’ beteekent.. De Froskepolle is de naam fan 'n herberch, die 't in Friesland welbekend is. Die herberch staat 'n goed half uur beoosten Leewarden, 't Fliet uut't Fliet uut, naar den kant van het Vliet, een gracht te Leeuwarden., an 't grootskips-faarwater, krekt daar, daar de wide in de noue Greuns in 't Woudmantsje in mekaar uutlope. 't Is al 'n nuvere herberch, want 'r loopt gien wech lans. In doch wut-'e Froskepolle druk besocht. Skippers, jonge lui die fur plesier uut seilen gane, fissers, oek jagers in 't najaar, mar fural duzenden in nog 's duzenden skaatsriders winterdach, dat binne soowat de gewone besoekers fan-'e Froskepolle. Nou, wie 't Willem de fierde waar, dat hoef 'k jimme niet te fertellen. Die beste in brave friesse stadhouder, die in 't jaar 1747 deur-'e Hollanders oek as har stadhouder uutropen wudde, de seun fan die brave Marijke-mui, daar de Friezen niet minder hooch met liepen as met siin muder, die is overfloedig bekend.
Doe prins Willem de fierde nog as stadhouder fan Friesland te Leewarden woonde, doe gong-i faak uut jagen de kanten uut fan Tietsjerk, Suwoude en Eernewoude. In soo gebeurde 't doe, dat-i ienkeer laat in-'e middach, doe-'t-i met siin frind Onno Swier fan Haren en met andere heeren uut jagen weest waar, dat se doe met mekaar, op-'e t'huusreis, an-'e Froskepolle kwammen. Se waren allemaal moed fan 't loopen en se hadden oek skroeiSkroei, honger. - jimme kanne begripe, 't waren allemaal gesonde jonkkerels, in se waren al froeg in-'e morgen uuttrokken. Soo stapten se de herberch in, in froegen, half mienens, half in gekheit, an-'e kasleinske, of die niet wat fur har t' eten hadde. ‘Nee!’ sei de frou, ‘mar ik ken wol hwet strou for jimme bakkeNee! mar ik enz., neen! maar ik kan wel wat pannekoeken voor u bakken.!’ Nou, daar wudde niet lang over praat - want honger is 'n skerp sweerd, oek fur prinsen in edellui - in 't anbod fan-'e frou wudde annomen. Misskien waren d'r wel guuds bij, onder die heeren, die-'t wel wat freemd in mal fonnen, in wel wat in striid met har fatsoen, mar - wat deed 't 'r toe, de kasleinske kon har ommers dò'-ntDò'-nt, toch niet., in de prins sels skiinde 'r wel nocht an te hewwen. In as se mar eerst wat grond in har hongerige magen foelden, met 'n uurke, te Leewarden op 't hof, kregen se nog 'n betere maaltiid. De frou smeet nog gou 'n menning turven in 't fuur op-'e heerd, in de froolikke jagers gongen in 'n groote kring om 't fuur sitten; de prins in 't hoekje fan 'e heerd in-'e groote leuningstoel fan-'e oude boer, in siin frind Onno Swier naast 'm. Soo rustten se har moede leden wat uut. Al gou kwam de frou weer in-'e jachtweideJachtweide, gelagkamer. met 'n groote pot fol beslach, in gewapend met-'e pankoekspanne in met 't pankoeksiser. Se gong midden foor-'e heerd staan, sach de kring fan manlui om har heene 'ris rond, in froech: ‘Hwa scil earstHwa seil earst, wie zal eerst.?’ - da's te seggen: ete; want as de lui bij ons in Friesland pankoeken ete, dan ete se niet allemaal toe geliik, mar ien foor ien, om de pankoeken so hiet uut-'e panne t' eten, dan binne se 't lekkerst -. Nou, Onno Swier, die miende dat de frou heelendal-n't wiste wie-'t se foor had, sei doe: ‘de man în-'e hirdsherneDe man enz., de man in 't hoekje van den haard.,’ - want sien, 't waar doe nog in-'e oude, ienfoudige tiid, doe alle Friezen nog ons eigen friesse taal sprakken, of te minsten spreke konnen, as se wuden. - Nou, da's dat! - mar de kasleinske sach de prins effen an, in gaf 'm ongemurken 'n kniipke met 't ooch, dat se 'm wel kon en 't wel goed make sude; doe haalde se 'n skutteltsje met farsse butter uut-'e molkenkeamerMolkenkeamer, melkkelder., 'n sulverene furk uut 't kammenet, in 'n potsje met fine, witte broodsuker uut-'e tapkast, en doe gong se an 't bakken. Se bakte fur de man in 't hoekje fan-'e heerd kleine, dunne, luftige in alderheerlikste pankoekjes, flensjes, soo as de beste kok fan 't hof se niet lekkerder bakke kon. De prins at 'r dan oek lekker fan, in doe-'t-i genoech had, doe waar siin buurman an-'e beurt. Nou burch de frou de butter, de suker in de sulverene furk weer op, in bakte fur noemer twieë 'n dikke, groue koek in raapoli, soo swaar in dreech dat 'n slatterSlatter, slootgraver. d'r genoech an hewwe su, in se gaf d'r him 'n skepke stroop over. O! wat sette die Onno Swier 'n benoud gesicht. ‘Frou!’ seid-i, in-i hiel 'm oft-i dat niet begreep, omdat-i miende dat de kasleinske har niet kon, ‘frou! wy meie ek wol strou în-'e bûter baktFrou! wy meie enz., vrouw! wij lusten ook wel in boter gebakken pannekoeken.!’ - ‘Ja! ja!’ sei doe de kasleinske, ‘oalje is for de feinten goeder-noachOalje is for enz., olie is voor de knechten goed genoeg.!’ - Nou, daar kwammen lilke gesichten! 't Waar oek slim genoech: ‘goeder-noach for de feinten!’ Fui! soo briik! Onno Swier had har wel 'k weet 'nt wat doen willen, in 'n paar andere heeren sprongen al, soo nidich as spinnen, fan har stoelen op; mar se bedochten har bij tiids in gongen weer sitten, in prins Willem beet op siin lippen om niet in lachen uut te barsten. Mar of die edellui in groote heeren hooch sprongen in of se leech sprongen, as se niet met har leege magen naar huus toe wuden, dan musten die dikke olipankoeken met stroop d'r in. Mar de prins lachte in siin fuusje, in-i het 'r har later nog faak met plaagd.
Johan Winkler.
Cookies on Poetry Cove