Han sad paa træets høieste top
og fløited mod himlens lys.
Af glæde svulmed hans lille krop
ved hvert et solstraalekys.
Fra syd var han kommen høit mod nord
at synge vor vaardag ind.
Han fandt en graafrossen, nøgen iord,
men sang dog af freidigt sind.
Han fløited sin livsens haab og tro
saa modig i dagen ud,
bygged af triller en gylden bro
fra mennesket op mod gud.
Om natten føg det fra nord med sne,
og vinden om hjørnet lød.
Paa loftet han fandt et sparsomt læ –
om morgenen laa han død.