Rost und Gram, in einer Nacht,
Wo ich schlaflos träumend sann,
Hab' ich eures Gifts gedacht,
Und wie das zerfressen kann.
Rost des Eisens Tod selbst ist,
Sucht's noch auf im Erdenschoß,
Gram ein Menschenherz zerfrißt,
Ist es noch so stark und groß.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.