Tooneelpoëzy

Eerste tooneel.

Dianira, Phenice.

Dianira. Neen, myn Phenice, neen; uw' moeite kan niet baaten. 'k Wil deeze stad, welke ik vervloek, noch niet verlaaten. 'k Zoek daar een ander lot, in myn elende en nood, Zy heeft myn schand' gebaart, zy zal ook zien myn dood. Maar't bloed van haar, die my dus stout naar't hart durft steeken, Zal deezen dag myn dood, myn spyt, en schande wreeken. Al 't geene ik vrees is waar: Alcides gantsch ontzind Mint Iölé, die licht hem wederom bemint. Hy, die al 't aardryk heeft doen beeven voor zyn' voeten, Beeft aan dit hof, en durft myne oogen niet ontmoeten; Daar Philoctetes is gevangen, die misschien Te stout de afgrys'lykheid hem van zyn min deed zien; Of licht'lyk kdat zy meê zyn teed're ziel doorgriefde, En zyn gevangenis het loon is van die liefde. Phenice. Nu dat ik u niet kan beweegen dat gy gaat Uit zulk een plaats, daar u meer leed te wachten staat, Kunt gy niet zachter uw Gemaal tot reden brengen, Als met zo wreed het bloed van Iölé te plengen? Dianira. Ja, zonder twyfel, 't weet iets anders, 't geen hem weêr Kan doen gedenken aan zyn huw'lykspligt en eer; Ik wist zorgvuldig ('k wil u alles openbaaren) Een kleed, geverwd in 't bloed van Nessus, te bewaaren, Sints dees op d' oever van Euénus, door een schicht

Van Herkules gewond, in myn verbaasd gezicht, Het leeven en zyn bloed al tevens uit moest braaken. Hy, vindende zich zelf gestuit in my te schaaken, Sprak, noch van min vervoerd, al stervende, tot my, Dat ik met zorg dit kleed moest houden in waardy, 't Welk hy uit gunst my schonk; dat ik hier door de zinnen, En 't ontrouw hart zou van myn Bedgenoot herwinnen, Wanneer dees, blaakende in een nieuwe minnevlam, De snoô gedachten tot zyn huwlykscheiding nam. Dies kan de onzichtbre kracht van Nessus bloed myn vreezen, En Herkules van die gehaate vlam geneezen, Ja, geeven my zyn hart: maar 't heeft die zoetheid niet Als of hy 't my zelf gaf, en willig haar verliet. Phenice. Win, zonder toeven, weêr al de genegenheden Van uw geliefden Held, verdwaald van 't spoor der reden. Dien u van 't middel dat men stelde in uwe magt. Dianira. Tot zulk een uiterste ben ik noch niet gebragt. Meent gy, schoon Herkules my hoont, en schynt te schuwen, Dat hy, met zyn Slaavin, zal voor myne oogen huwen? Neen, neen, 'k stak liever hem door 't hart met deeze hand, En nam daar na my zelf het leeven, eêr 'k de schand', En zulk een ongelyk zou aanzien en gedoogen. Maar wat verborgen schrik! ô Goon! wat zien myne oogen! Zal dan de Ondankbaare, in zyn snoode spoorloosheên, Zo zeer my tergen? Zal hy durven d'echt . . . . Maar neen, 't Is al te lang myn hart ontrust door die gedachten. Hoe! Herkules kan naar's Prinsessen weêrmin trachten, En zonder dat hy met haar huwt? Wat zeg ik? ach! 't Licht van myn hoop verdwynt: my naakt een bange dag! Na dat Alcides my zo trouw'loos heeft verraaden,

Doet hy licht alles my tot schande, spyt en schaden. Phenice! ach! in den naam der Goôn! verberg my niet Al 't geen men zegt dat hy besloot tot myn verdriet. Phenice. 'k Zie Lichas komen, daar gy 't alles van zult hooren.