Zesde tooneel.
Ariadne, Nerine.
Ariadne. Ik ben verraaden, ach! Hebt gy myn ramp verstaan? Ik twyfel nu niet meer. O welk bitt're plaagen! Nerine. 'k Beklaag u in myn ziel. Ariadne. Wie zou my niet beklaagen? Gy weet, gy zaagt wat ik voor Thezeus deed. Alleen, Alleen heb ik, voor hem, zyn kwaad geval bestreên; En nu ik alles mogt van zyn getrouwheid wachten, Heeft hy een and're als my geplaatst in zyn gedachten: Een and're liefde nam zyn ziel in. Ach! wat pyn! Nerine, hoorde ik 't wel? Neen, 't kan niet mooglyk zyn, Dat hy zyn zuiv're deugd, zyn trouw en helden daaden Al tevens haatlyk zou bevlekken en verraaden. Kan ik gelooven dat zyn ontrouw zoekt myn dood? Neen, Thezeus heeft voor zulk een gruwel 't hart te groot. Nerine. Pirithoüs zegt niets dan 't geen hem is bevoolen. Ja, Thezeus heeft, met hem te wachten, slechts verhoolen Zyn nieuwe vlam, die reeds uitbarst in feller gloed: Zy had lang plaats in zyn veranderlyk gemoed.
Ariadne. Gy doet me een afgrond zien van schrikkelyke kwaalen, Daar 'k in verzinken zal, en hoop noch licht zie straalen. Ha Wreede! waarom my, als 'k niet wil zien, verlicht? Ach! 't is dan waar, ik heb met myn misleid gezicht En hart, in Thezeus een Ondankb'ren aangebeden. O Goôn! versterkt voor zulk een zwaar verdriet myn reden, Die reeds bezwykt voor deeze ontmenschte trouwloosheid. 'k Gevoel . . . Maar, nu zy zelf verdwaald is en misleid, Waarom of ik haar tot myn hulp tracht op te wekken? Zy dient my nergens toe, dan om aan my te ontdekken, Waar uit myn raazerny en wanhoop oorsprong nam. Nerine, hoe! ten trots van de allerteêrste vlam. . . .
Cookies on Poetry Cove