Tooneelpoëzy

Zesde tooneel.

Dianira, Iöle, Phenice, Dirce..

Dianira. Neen, neen, wil niet vertrekken, Op dat ik eind'lyk mag myn hart aan u ontdekken. 'k Heb tegen 's Hemels wil my lang vergeefs gestelt. Gy zegepraalt, en al myn glory legt geveld. De pracht van 't huw'lyksfeest, dat zelfs de Goôn gedoogen, Blinkt aan dit hof alom voor myn beleedigde oogen. De luister van zulk een gehaaten huw'lyksdag Word reeds vervaardigt met een staatelyk ontzagh. En de Overwinnaar, dien al de aard' zal eeuwig roemen, Die Held, welke ik niet meer myn Echtgenoot durf noemen, Verwonnen van een min, die nimmer weêrgaâ had, Kroont zelf 't slagtöffer, en bereid het wierookvat, Daar 't heilig tempelkoor, met prachtige sieraaden, Om u te kroonen, door zyn zorg, is overlaaden. Myn hart leeft zonder hoop, en 't vreest nu ook niet meer.

Ja, 't hoopte dat ik zou Alcides, als welëer, Zien wederkeeren, en van my vergifnis smeeken, Om dat hy door uw min was van zyn pligt geweeken. Wanneer de Hemel wierd uw hoogmoed, tot myn leed, Ten laatsten gunstig, scheen die, voor uw hulp gereed, Zelfs de ongerechtigheid en ontrouw te onderschraagen; Maar als die, om uw' wensch en zinnen te behaagen, U geeft een hart, dat zich verschuldigde aan myn trouw, Ik 't al verlies, wat dunkt u dan van my, Mevrouw? Gelooft gy dat ik bloode, in 't hevigst' van myn lyden, En 't stormen van het lot, zal trachten te bevryden Dit ongelukkig hoofd voor 't onweêr? of bevreesd Voor een gedreigde dood, met een verslagen geest, Door een verachte vlucht, my van dit hof begeeven, Daar 'k laf verlengen zou de loopbaan van myn leeven? Neen, op wat wys dat ons de Hemel overlaad', U met veel gunst, en my met onverzoenb'ren haat, 't Is, zelfs in weêrwil van myn vrees, zo ver gekoomen, Dat ik niet weet wie van ons beide 't meest moet schroomen. Iöle. 'k Gelooft't. Maar zo ik wierd beschroomt voor myn verdriet, Mevrouw, het was de vrucht van uw bedreiging niet; En nu myn noodlot reeds staat vast, wat kan hier wezen Dat my noch langer zou ontrusten, en doen vreezen? Dianira. O Medeminnaares, zo haatlyk in myn zin! Hoe! meent gy dat ik denk, dat gy, zynde een Slaavin In boeijens, ooit myn staat zoud kunnen evenaaren? Neen, neen, bedreig u niet: laat zulk een hoogmoed vaaren. Uw voorspoed wankelt reeds.. Voel, eêr gy smaakt het zoet, De bitterheid daar van in uw gerust gemoed. Beef, beef, en zie in myn gelaat de gramschap branden.

Dring in myn hart: aanschouw daar in myn spyt, myn schanden, De wanhoop, woede en wraak; ja, al wat immer 't meest In een vervoerde ziel verschriklyk is geweest. Begin te sidd'ren voor myn wraak, die u verdrukken En plaagen zal: ja, wacht van my alle ongelukken. Beschrei, beklaag uw lot, ô Iölé! 't is tyd. Want myn rechtvaardig woên zal, uw geluk ten spyt, U onmeêdoogende aan den voet van 't altaar dooden, Zelfs in het aangezicht van menschen en van Goden: Want u bedekt te staan naar 't leeven, ware een zaak Die veel te laf, en al te klein was voor myn wraak. 'k Wensch dat al 't aardryk, als getuige van myn tooren, Mogt zien uw leeven door myn hand in 't bloed versmooren. Waarom verleid ge, door uw list en toovery, Myn Echtgenoot, die u stelt boven myn waardy, Daar hy, doof zynde voor myn' smeeken, zuchten, klagten En bange traanen, my verbant uit zyn gedachten? Geef, geef, my weder dien Gemaal, dien uw gezicht My heeft benoomen: laat hem keeren tot zyn pligt. Geef my hem weder . . . Maar ten minste laat u raaden, Dat gy 't gevaar, voor u, voor my, en tot zyn schaden, Niet langer tergt, op dat gy licht niet al te laat Moogt wenschen 't geen gy nu hardnekkig tegenstaat. Iöle. Zo gy derft een Gemaal, wiens wreede dwinglandyën, En liefde ik doodlyk haat, derve ik (ô welk een lyën!) Een teder Minnaar, dien ik aanbid. Dianira. Wat geluk! Iöle. Ik neem den Hemel tot getuige van myn' druk, Dat u myn droevig hart genoeg wreekt voor de plaagen,

Verwekt door myn gezicht. Dianira. Zoud ge op Alcide draagen Zulk een verborgen haat! Iöle. Ja, 'k haat hem in myn zin, Veel heviger dan ik myn Philoctetes min; En onze harten, dus volmaakt aan een verbonden, Met zulk een band, die nooit behoord te zyn geschonden, Zyn wreed door Herkules gescheiden. Oordeel dan Of ik wel minder dan hem dood'lyk haaten kan? Dianira. Wat zegt ge? Wat ik hoor! (ô Goon!) Gy zoud my 't leeven, Met myn geliefden Held, licht kunnen wedergeeven? U zelve op nieuw weêr aan uw Minnaar? van de dood Hem redden, en ons beide, in 't uiterste onzer nood? 'k Zal u dan 't middel dat ik heb niet meer verbergen: 't Is 't bloed van Nessus, die Alcides stout dorst tergen, En voor myne oogen van zyn hand wierd omgebragt; De Goden gaven 't een verborgen kunst en kracht, Om een verkoelde min op nieuw in vuur te ontsteeken. 'k Bewaarde een kleed met dat noodlottig bloed bestreeken, 't Geen ons verlossen kan uit dit gevaar. Zo gy Den Held hier meê versiert, zal zyne min tot my Ontvonken als welëer, en ik zyn hart herwinnen, Gy, zonder vrees, gerust uw Philoctetes minnen. Iöle. O welk een hoop en vreugd! Doch waarom dit, Mevrouw, Van my begeerd, daar 't van uw liefde, zorg, en trouw Alleen vereischt word? Dianira. Zo 'k aan hem dit kleed liet schenken,

Tot zyn sieraad, mogt hy, met recht, dan niet verdenken Den minnenyd van een gehoonde Gemaalin? 't Hangt alles aan uw vlyt, Mevrouw: kom, maak begin: Bedienen wy ons van een oogenblik. . . . . Iöle. O Goden! Die 't aardryk onderwerpt uw' wetten en gebooden, Aanschouwt myn onschuld, in myn trouwen minnegloed; Gy kent alleen 't besluit van myn verbaasd gemoed. Helaas! in 't geen ik onderneem om uit te voeren, Komt, als ik hoop, de vrees myn stil gemoed beroeren. Gy weet, ô Hemel! dat ik niets begeer op aard', Dan Philoctetes trouw, myn liefde dubbel waard, En dat Alcides tot zyn eerst min mag keeren. Geef my 't gelukkig kleed, Mevrouw, 'k zal uw begeeren. Getrouw volbrengen. Gy, myn Dirce, ga terstond Naar Philoctetes, en verklaar hem, uit myn mond, Dat alles licht'lyk kan verand'ren; wil zyn kwaalen En wanhoop, met de hoop, die ik hem geef, bepaalen. Gaan wy, Mevrouw: 'k schenk u myn hulp in deezen stand. Ach! mogt ge ook Herkules ontfangen van myn hand!

Einde van het Vierde Bedryf.