Tooneelpoëzy

Tweede tooneel.

Ariadne, Phedra, Pirithoüs, Nerine.

Ariadne. Wel nu, myn Zuster, kost gy Thezeus niet beweegen! Hebt gy niet onverwacht een zucht van hem gekreegen? Gelooft hy dat ik al te veel poog, nu ik tracht, Door u, hem weder tot zyn pligt te zien gebragt? Phedra. 'k Deê alles om zyn ziel te brengen tot de reden. 'k Heb zyn verandering, en 't schenden van zyne eeden, Die zyne glory smet, hem haatlyk voorgestelt. Pirithoüs zag, met wat uiterste geweld, Ik hem zocht tot berouw te brengen, door uw smarte. Hy kent de ondankbaarheid en misdaad van zyn harte; Ja, haat zich zelf daarom: daar is geen straf, die hy

Om uw rampzalig leed niet voelt uit medely. Maar hy moet voor 't geweld en dwang der liefde zwichten. En 't noodlot krachtiger, vermeest'rende al zyn pligten, Sleept hem zyns ondanks weg tot onstandvastigheid, Hoe zeer de reden, pligt, en trouw ook voor u pleit'. Ariadne. Welk een verschooning! Goôn! waar eindigen myn plaagen? Hy haat de ondankbaarheid, en schept daar in behaagen. Maar hy weet moog'lyk, nu hy trouwloos blyft, noch niet, Dat ik daarom alleen moet sterven van verdriet. Gy hebt vergeeten hem de afgryslykheid te maalen Der raazerny, die in myn hart kent maat noch paalen. Gy hebt vergeeten hem te schild'ren myn elend', Met al die verwen daar zy u meê is bekend. Hy zou, die kennende, van deernis aangedreeven, Niet lyden dat ik sturf, ik, die hem borg het leeven. Phedra. 'k Waar weiniger verdacht, zo gy had meerder blyk Van 't geen myn liefde u. . . . Ariadne. Ik beken, 'k heb ongelyk: Maar als 't geduld, door zwaar verdriet, is omgekoomen, Zo kan men, doolende en verwoerd, licht 't argste schroomen. Pirithoüs. Maar dit verdriet, dat voor de reden zwicht, en stryd Met alles, word alleen geneezen van den tyd. Ariadne. 't Verdriet, dat door den tyd verlicht word en geneezen, Zal niet zo zwaar, noch van belang als 't myne wezen. Maar nu gy Thezeus niet beweegen kunt, wel aan, Ik stem het toe, maar 'k wil 't zelf uit zyn mond verstaan. Myn Zuster, 'k bid u, laat hem koomen; 'k zal hem wachten.

Pirithoüs. Dat zal in u geenszins dit zwaar verdriet verzachten. D' Ondankb'ren, dien gy mint, te zien, en van uw min Zyn hart vervreemd, dat heeft te diep een kwelling in. Gy zult verdubbelen uw lyden; en met schroomen . . . . Ga, Zuster, doe my toch die gunst; laat hem hier koomen.