Tooneelpoëzy

Eerste tooneel.

Kassandra, Ismene.

Kassandra. Laat my, Ismene, in myn verbolgenheid begaan. De Goden hebben my met rampen overlaân. 'k Weet geen erkentenis aan pligt noch reên te geeven. Myn hoop is wanhoop; en ik wensch de dood voor 't leeven. Ismene. Moet die Kassandra dan, Mevrouw, dat godlyk schoon, Dat bloed, 't geen Koningen en Helden, ja den Goôn Zo waard is . . . Kassandra. Wil niet meer dat waardig bloed verheffen, Maar my vernieuwen al de elenden die ons treffen; Hoe 'k alles zag vermoord, myn Broeders omgebragt, Myn Vader zelf, beroofd van glory, staat, en magt; Hoe stof, met bloed vermengd, zyn zilver hair besmette; En zyn doorluchtig hoofd, daar elk zich voor ontzette, Hoe hoog van elk geächt, in dien ontzaghb'ren stand Van 't ligchaam is gerukt door een vervloekte hand. Doe my gedenken aan den luister aller Helden, Den grooten Hektor, die met schand' langs onze velden En vesten wierd gesleept, noch rookende van bloed; En aan de wreede daân van Pirrhus, die verwoed Op Vorst Achilles graf Polyxena deê dooden; Ja, door vervloekte wraak, Astianax (ô Goden!) Van 't hoogst des torentrans liet storten naar beneên, Toen 't aardryk schrikte voor die snoode afgryslykheên. Verbeeld my hoe ik was aan 't outer vastgebonden,

En, deerlyk weggesleept, zag 't priesterämpt geschonden. Nu hoor ik noch, ô Goôn! tot meerd'ring van myn druk, Des Overwinnaars naam geroemd en zyn geluk: Hy komt in zegepraal met vreugde wederkeeren: Elk wenscht om hem te zien. De Grieken, om hem te eeren, Zyn van alom by een vergaderd aan dit strand: Terwyl het woeste Troje, ons niets dan rook en brand, Dan graven, gloeijend puin, en moorden brengt te binnen, En drukte dat doodelyk verlies in myne zinnen; Terwyl myn geest aan 't strand van Styx vervoerd, den Held, Myn Vader Priamus ziet van veel doôn verzeld, Die overal hun smart al schreeuwend laaten hooren, En myn bedroefde ziel met hun geschrei doorbooren. Ismene. Verban die wreedheid uit uw hart en zin, Mevrouw: Gedenk niet meer aan Troje en der Trojaanen rouw. Orestes bid u aan. Kassandra. Wat zegt gy? Ach! wat woorden! Ismene. ô Goôn! die naam schynt door ontroering u te moorden. Hoe! haat gy hem zo zeer? hem, die door zorg vervoerd . . . Kassandra. Had ik hem meer gehaat, 'k had minder my ontroert. Ismene. Is 't waar, Mevrouw? Kassandra. Ik dacht te vinden in Mycenen Voorwerpen van myn haat, van klaagen, zuchten, weenen; En niets dan vyanden, van aart zo trots en laf Als Menelaus, of als Pirrhus wreed en straf. Maar in Orestes vind ik niets dan eed'le deugden.

Ismene. Mevrouw, ik dank voor u den Hemel. Wat al vreugden! De Goden, om uw staat te heffen uit het hof, Staan toe dat gy dien Prins vol luister, deugd en lof . . . . Kassandra. Wat zegt gy? Ach! de liefde, een van de zwaarste plaagen, Schynt u de minste: maar ik moet die meest beklaagen. Gy weet hoe myn geslacht, myn eer, myn naam, de Goôn, My 't huwelyk verbiên met Agamemnons Zoon; Hoe Agamemnon zelf my minde als uitgelaaten: Maar dat ik moet den Zoon gelyk den Vader haaten, Wyl deez' gewydde leên, en deeze hoofdsieraân Door al te streng een wet myn liefde tegenstaan. Gy hebt me tot den dienst van 't outer heen zien leijen, In 't midden van den drang der Godgewydde reijen; Om als een Priesterin der Goôn, dien grooten roem En heilige eernaam, dien al de Aarde eerbiedig noem', Van Febus kuische Bruid, tot loon en lof, te ontfangen. Gy weet hoe Hy, dien 'k eer met yver en verlangen, My elks geheim, en 't geen aanstaande is, openbaart. Maar op dien stond als ik een liefde, my onwaard, Bestond te lyden, heeft my 't goddelyk vermoogen, Dat my 't geheim ingaf, zyn liefde en hulp onttoogen, Dit 's de oorzaak dat men zelfs geen 't minst geloof meer slaat Aan 't geen ik sedert heb ontdekt van 's Hemels raad. Het zyn de Goden, die, van minnentyd ontsteeken, Om 't hart dat hen behoort, zich op het strengste wreeken: En niet te vreden met de smarten die 'k gevoel, Staat yder, die my mint, hun haat en wraak ten doel. Ismene. Verwerp dat wreede juk van Godsdienst en geboden. Uw ramp vergroot meer door die strenge wet der Goden,

Dan door uw vyand, dien gy zelf zo wreed niet vind. De Goden haaten u; daar u Orestes mint. Kassandra. Daar komt hy. ô Myn vrees, myn gramschap, schrik en smarte! Verberg, zo 't mooglyk is, 't verborgen van myn harte.