Tooneelpoëzy

Vyfde tooneel.

Arsinoë, Cleone.

Cleone. Gy zwygt een zaak, Mevrouw, die hem het meeste raakt. Arsinoë. Ik vrees dat hy, zo hem die wierd bekent gemaakt, Mogt d' aanslag schuwen, en door zyn Romeinsche zeden En deugd verydelen, de vrucht, die ik op heden Hoop van myn toeleg; en dat hy niet weeten zal, Hoe alle gruw'len zyn gewettigd over al, Wanneer 't een Kroon betreft. Cleone. Ik was steeds van gedacchten, Dat der Romeinen aart was de ondeugd te verachten; Maar sints dat Hannibal, door hen, het leeven liet, Had ik dat denkbeeld van hun eed'le grootsheid niet.

Arsinoë. Wil aan hen allen niet de schuld dier schennis geeven, Maar een Romein, die dit heeft, door myn hulp, bedreeven. Zy hadden nimmer op zyn leeven toegelegt, Noch hun grootmoedigheid geschonden 't gastvryrecht. Maar, schoon zy konden, tot hun nadeel, zyn vermoogen, En hem by niemand, die hun vyand was, gedoogen; Waar door dat hem, uit een voorzichtig staatsbeleid, Het Hof wierd van den Vorst Antiochus ontzeid; Zy hadden echter, vry van vrees, gerust verdraagen, Dat hy sleet by een Vorst, hun Bondgenoot, zyn dagen. Alleen Flaminius, door 's vaders dood en val Te diep aan 't hart geraakt, nam wraak aan Hannibal. 't Zal u bewust zyn, hoe dat de Adelaaren zaagen, Aan 't Trasimeensche Meir, hun oorlogsheir verslaagen; Wanneer de vader van Flaminius 't gebied Als Veldheer voerde, toen hem 't krygsgeluk verliet, En door de dapp're hand van Hannibal, het leeven: En deezen Zoon, door zyn verwoede wraak gedreeven, Verpligtte ik licht aan myn belang in deezen stand. De hoop om 't voorwerp van zyn wraakzucht in zyn hand Te krygen, heeft myn Zoon aan my weêrom doen schenken. 'k Bragt de Romeinen, door zyn hulp, tot achterdenken, Om de overwinning die Prins Nicomedes heeft In Asia behaalt, daar niets hem tegenstreeft; En deê hen zien, dat zo zy 't huwelyk toelaaten Van hem en Laodise, ook zeker haare Staaten Aan die van Prusias vervallen. Dies met reên De Raad beducht wierd van dit magtig Ryk alleen Te zien in handen van zo groot een Prins, wiens leeven Heeft zulke blyken reeds van dapperheid gegeeven; Zo wierp Flaminius zich op tot Afgezant,

Om Nicomedes magt en deezen huw'lyksband, Zo zeer van hen gevreesd, te breeken. Hier heeft Romen Alleen belang in. Cleone. Hoe! zoekt Attalus te koomen, Door zulk een weg tot dit groot huw'lyk? Maar waarom Of Romen niet, eêr dat die groote Bruidegom Hier kwam, om zyne min met zo veel kracht te sterken, Getracht heeft veiliger dit opzet uit te werken? Arsinoë. Een' zegepraalenden Veldöverste aan het hoofd Eens Legers, dat van hem zich alle heil belooft, En zonder tegenspraak, al wat hy 't ook mogt vergen, Gereed staat om te doen, zou dwaasheid zyn te tergen. 't Was wel zo raadzaam, en een veiliger bestaan, Dat hy gelokt wierd, uit zyn voordeel, herwaarts aan. Dit is myn list gelukt. 'k Liet Methrobates trekken Naar 't Leger, en door hem in zyn gemoed verwekken Een ingebeelden schroom zich veinzende als of hy, Om hem te moorden, lang was omgekocht van my, En my verried met hem myn toeleg te openbaaren. Dank zy de Goden die hier in my gunstig waren! Hy is hier, en met een in zyn verderf gebragt, Daar hy den Koning recht zal vord'ren met zyn klagt. Doch deeze komst, die klagt zal hem licht dood'lyk wezen; Ja, zonder dat ik daar voor 't minst behoef te vreezen, Of my te ontschuldigen, zo word ik zelfs daar door Gewaapent, om met een te klaagen op zyn spoor. Ik veinsde als of zyn komst my schrik kwam aan te jaagen, Ik scheen verwonderd, en veranderde by vlaagen Van verw: hy dacht dat ik verrascht wierd: maar, ô neen! Zyn wederkomst geschied door myn bedryf alleen.

Maar, schoon dat Romen neemt belang in al uw zaaken, En dat Prins Attalus gevoelt zyn boezem blaaken, Waar meê verwint ge in 't eind dan Laodises zin? Arsinoë. Ik wikkel Attalus geenszins in deeze min, Als met een oogwit om tot myn besluit te komen, Hier meê misleidende den Koning, 't Hof, en Romen. Ik zoek Armenië geenszins. ô Neen! ik tracht Bithinië, kan 't zyn, te krygen in myn magt. En zo 't geluk wil dat hem mag die Kroon gebeuren, Laat Laodise dan vry zelf een Bruigom keuren. Myn poogen is alleen dat ik, in dit geval, Haar hart weêrspannig, door myn tergen, maaken zal; Dat van haar Minnaar fel verbitt'ren en verstooren. De Vorst, die steeds leent aan Flaminius zyne ooren, Zal, aangepord uit een staatkundige achterdocht En schroom of't zich 't gezagh van Romen belgen mogt, Aan Nicomedes zyn misnoegen hevig toonen; De Zoon, hier door gehoond, den Vader niet verschoonen, En, toornig wordende, hem tergen in 't gezicht. Is hy oploopende, de Vorst is 't al zo licht: En nu 'k met al myn kracht aanhitzen zal zyn zinnen, Moet ik 't, hoe weinig dat de Prins ook uitvaar', winnen. Zyn val is zeker: 'k heb myn wensch noch deezen dag. Daar hebt ge al 't geen dat in myn hart verborgen lag. Maar ik moet gaan daar myn Flaminius zal wachten. Bewaar toch heilig het geheim van myn gedachten. Cleone. Ik ben van u te lang, te wel bekend, Mevrouw, Om ongerust te zyn van myn beproefde trouw.

Einde van het Eerste Bedryf.