Tooneelpoëzy

Tweede tooneel.

Prusias, Nicomedes, Araspes.

Prusias. Gy zyt dan hier Prins! Maar wiens last heeft u doen koomen? Nicomedes. Myn eerzucht, Vorst, heeft die vrymoedigheid genoomen, Om noch een Kroon u zelf op te off'ren; en, na de eer Van uw omhelzingen, die 'k boven al waardeer, Uw vreugd te aanschouwen in zo groot een oorlogszegen. 'k Bragt aan Bithinië en aan Pontus, door myn degen, Gantsch Kappadocië, na winst van slag op slag: Dies ik myn Vader en myn Koning, met ontzagh, Kom danken voor die gunst, dat hy zich van myn handen Bedienen wilde in het veroov'ren van die Landen, En de eer gaf dat ik wierd, door zyn geluk, vermaart. Prusias. 't Waar nutter, dat gy die omhelzing had gespaart. Kost gy die dankbaarheid van ver my niet ontdekken? Moest gy dien schoonen glans van uw triomf bevlekken Met zulk een misdaad, die na myne Rykskroon tast? 't Verlaaten van myn heir en krygsmagt, zonder last, Dat is een schuld, die elk zou, buiten u, betaalen En boeten met zyn hoofd, spyt al zyn zegepraalen. Nicomedes. Ik heb gemist, 'k beken 't? Myn onvoorzichtig hart, In al te driftige genegenheid verward, Vervoerde my van 't spoor, en niets kon my weêrhouwen. De liefde, die ik tot u had, om u te aanschouwen, Bedreef de misdaad, en zy heeft myn pligt verkracht. Zo 'k de eer van u te zien niet had zo veel geächt, Had ik dan minder schuld? Neen, wat ik heb misdreeven,

Ik mis veel liever, in den loopbaan van myn leeven, Iets van myn achting, dan den glans van uw gezicht. Indien dit groot geluk, my spieg'lende in dat licht, My strafbaar maakt voor u, 'k zal echter geenszins vreezen Voor de al te strenge wet, zo gy moogt Rechter wezen, En dat de vaderliefde in u een vonnis geeft Van 't geen de kinderliefde in my bedreeven heeft. Prusias. De minste ontschuldiging eens Zoons, voor 's Vaders oogen, Verkleint de schuld, en noopt het hart tot mededoogen. Zie hoe 'k in u den roem van myn Gebied erken. Ontfang dan de eer, myn Zoon, die ik u schuldig ben. Terwyl Flaminius, om groot gewigt van reden, Van my gehoor verzoekt, zult gy, op dat ik heden Hem toon' dat gy de hoop zyt van myn heerschappy, Zyn voorstel hooren, en antwoorden hem voor my. 'k Behouw alleen den schyn van Vorst, gy zyt het wezen; Gelyk een morgenzon, eerst prachtig opgereezen: Daar ik, aan 't daalen, in myns leevens avondtyd, Alleen maar d' eernaam heb, terwyl gy Koning zyt; En licht mis ik dien na 't verloop van weinig dagen: Dies moet de Staat alleen u trachten te behaagen. Ik geeve u heden hier 't bewys van. Maar vergeet Ook niet uw misdaad: doch terwyl die, tot myn leed, Kwetst de eer der Majesteit, kunt gy ze, op myn begeeren, Verbeet'ren, en naar 't heir op 't spoedigst wederkeeren. Wisch, door gehoorzaamheid, die smet van de Oppermagt. Maak dat gy ze ongeschend, als ik ze ontfing, verwacht. Geeft geen boos voorbeeld aan uw Nazaat, die, licht kwaader Dan gy, mogt volgen op het voorbeeld van zyn Vader, En 't kroonrecht schenden: ja al de Adel en 't Gemeen Zoude, op uw spoor, als gy, 's Ryks wetten overtreên.

Leer hen, hoe dat de grootste en waardigste Onderdaanen Het meest gehoorzaam zyn. Nicomedes. Ik zal dien weg hen baanen, En volgen het bevel van uwe Majesteit. Maar ik verzoek een loon van myn gehoorzaamheid. Men is verschuldigt aan Armenië te geeven Haar Koningin, op dat zy werd' ten troon verheeven: Myn overwinning baant den weg daar toe; 't is tyd, Dat deeze Zon, hier toe van 't Godendom gewyd, Blink' aan den hemel van dat Koningryk. Gun heden, Dat ik haar derwaarts brenge, en op haar troon doe treden. Prusias. Dit staat aan u; want hier toe word vereischt, myn Zoon, Een Vorst, of een' die heeft het erfrecht tot myn kroon; Maar ook een plegtigheid en pracht naar haare Staaten. Terwyl ik alles zal hier toe bereiden laaten, Zo keer naar 't leger, en verwacht haar. Nicomedes. Ze is bereid Om derwaarts, zonder pracht of staat, te zyn geleid. Prusias. Neen, dit verkleinde haar waardy, zo groot gebooren. Maar daar komt de Afgezant; 't is noodig hem te hooren? Wy zullen ons terstond hier nader op beraân.