Tooneelpoëzy

Tweede tooneel.

Ariadne, Pirithoüs.

Ariadne. Wel nu, kan ik de hand aanvaarden, die aan my 't Verlies zal boeten van de schade die ik ly? Zal Thezeus Echtverbond haast eindigen myn kwaalen? En ik vry wezen, om den Koning te betaalen Dat ik verpligt ben aan zyn liefde? Is Thezeus trouw Door hem bestemd? Pirithoüs. De Vorst hield gisteren, Mevrouw, Dit Thezeus voor: maar, hoe hy hem zocht te overreeden, Hy kon niets vord'ren, noch hem tot besluit doen treeden; En Thezeus zocht alleen te winnen noch wat tyd. Ariadne. Om uit te stellen 't zoet, dat hy verwacht, ten spyt Van myn gehoonde min? Hy toont niet veel verlangen; En 't nieuwe Voorwerp, daar zyn hart door is gevangen, Behoorde dit voor een verachting van haar min Te neemen. Doch, voor my, hoe schriklyk dat myn zin Zyn snoô verraadery me ook afbeeld', nu zyn harte Behaagen neemt, om laf, braveerende myn smarte, My te verlaaten, zo wenschte ik, in deezen stand,

Nu ik met Enarus moet trouwen, dat zyn hand Reeds myn onzeker lot had kunnen zeker stellen. Deeze ongestaadigheid is my maar langer kwellen In die verwarringen. Pirithoüs. Neen, gy zoud buiten pyn, Zo 't waar is dat men zegt, en kwelling kunnen zyn; Maar ik kan kwaalyk zyn bericht. . . Ariadne. Van welke zaaken? Pirithoüs. Men zegt dat Thezeus is vertrokken. Dit kon maaken Dat gy, vry wezende. . . . . . Ariadne. Helaas! wat hoor ik daar? Men zegt dat Thezeus is vertrokken! Pirithoüs. Deeze maar' Moet u verbaazen. Ariadne. Hy's vertrokken! en de Goden Die zouden eeuwig my dan, voor myn sterflot, dooden? Maar neen, wat ongelyk gaf dit zyn nieuwe vlam? Zou hy het Voorwerp, daar zyn vuur uit oorsprong nam, Verlaaten? Pirithoüs. 'k Weet niet; maar dit kan ik u verklaaren, Dat van dit strand te nacht een schip is weggevaaren. Ariadne. Hy kan 't niet zyn; 't is hem te onrecht verdacht; hy zou Vertrekken, zonder dat de Koning 't wist? de trouw Van zyn Pirithoüs, dien hy niets kan verbergen, Bedekken kunnen dit geheim? en eind'lyk tergen . . . .

Doch waar van wil ik my verwond'ren? Hy durft my Verlaaten, en myn min, ontbloot van medely, Vergeeten: ja, die min steeds trouw, had my noch heden Voor hem verpligt . . . . . .