Vyfde tooneel.
Agamemnon, Euribates, Arbas.
Euribates.
Myn Vorst, vergun my dat ik u bekend koom maaken
Een zaak van groot geheim en zonderling gewicht.
Men hitst het volk hier op, byna in uw gezicht,
Door zamenzweering in de grootste gruwelstukken;
Men wil u 't leeven en 't gebied gelyk ontrukken.
Agamemnon.
ô Goôn!
Euribates.
Wie had gedacht dat van zo groot een kwaad
Egist de Meester was, en smeerder van 't verraad?
Een medepleeger, die berouw heeft van zyn daaden,
Ontdekte my dit stuk met gruuw'len overlaaden.
Agamemnon.
Hy my verraaden, Goôn! hy, wien ik myn Gebied,
Als ik naar Troje toog, gerust in handen liet!
Wil die ondankb're Schelm, van heerszucht aangedreeven,
My, nu ik weêrkom, 't Ryk beneemen met myn leeven?
ô Schrikkelyk verraad! ô gruuw'len al te snood!
Die niet te boeten zyn met een gemeene dood.
Ga, Arbas, om hem fluks in zyn bestaan te stuiten,
Met myne Lyfwacht: doe hem straks in keetens sluiten.