Tooneelpoëzy

Achtste tooneel.

Wenselsaus, Theodora, Kassandra, Izabelle, Lyfwacht.

Theodora. Door welke wetten, ach! myn Vader, door wat reden Kunt gy de wetten der Natuur zo wreed vertreeden? 'k Vernam het vonnis van den Prins met deerenis, En dat de toestel van zyn straf reeds vaardig is. Zal zonder Erfprins dan de Staat zyn? zonder Hoeder 't Gemeen? Gy zonder Zoon, en ik, ik zonder Broeder? Beraad u liever: neem een weinig noch geduld.

Van deezen doodslag draagt de nacht, niet hy de schuld. Ja, hy beklaagt, zo wel als wy, 't rampzalig dwaalen. Wil uwe gramschap en gestrengheid dan bepaalen. Zyn eigen misdaad straft hem zelf in dit geval; En 't medelyden, dat zyn dood herroepen zal, Is recht een Konings deugd: en gy zult, door 't vergeeven Der schuld, in meerder lof, en minder laster leeven, Dan van een straf, daar zelfs uw ondergang in legt. De gramschap is veeltyds 't momäanzicht van 't gerecht. Al 't Aardryk, dat zo wreed een vonnis moet verdoemen, Zal 't nooit een Konings pligt, maar 't woên eens Vaders noemen. Elk mort. Natuur spreekt u voor hem, met duizend reên. Kassandra zwygt. 't Belang van staat en myn gebeên Verwonnen eindelyk hier toe haar fiere zinnen. Nu hoeft uw Zoon niets dan zyn Vader te overwinnen. Kassandra. Ik kwam u wederom aanmaanen tot de wraak: Maar, 't is me onmoogelyk te oordeelen welk een zaak, Zo tegenstrydig aan myn zinnen en gedachten, 't Vuur van myn wraak bluscht, en myn gramschap kan verzachten. De boeijens van den Prins, de zuchten, het geween Van Theodora, en het morren van 't gemeen Bestryden, met geweld, de leevendige smarte, Die 'k om myn Minnaar voel in dit rampzalig harte. 't Is overwonnen en beroerd, myn Heer. Schoon ik Sterf om myn Bruigoms dood, op yder oogenblik, Wel duizend dooden, door myn droefheid aangedreeven. 'k Zwyg echter, en ik stel weêr aan uw keur het leeven, Dat gy my hebt belooft, en dat ik heb begeert. O waarde Minnaar! die aan my het sterven leert, Ik zal, in plaats van 't bloed dat gy niet kunt genieten, Om 't uwe te voldoen, het myne zelfs vergieten.

Wenseslaus. Kunt gy wel twyfelen, Mevrouw, en gy, myn kind, Dat ik, als gy, niet tot genaâ zou zyn gezind, Daar 'k door zyn vonnis ben veel meer dan hy verweezen? Doch, schoon de smart nooit zal in 't Vaders hart geneezen, Die 'k om zyn wreeden dood zal voelen tot myn graf, 'k Denk echter dat ik ben een Koning, die de straf Van 't kwaad uitvoeren moet, naar het vereisch der wetten. 'k Zal, zo ik 't hem vergeef, myn kroon met schand' besmetten: En licht, Mevrouw, dat dan myn leeven, en uw eer Niet zal verzekerd zyn. Zyn drift legt wel te neêr: Maar hy, die nu schynt zo eerbiedig te bedekken De vlam, welke uw gezigt kon in zyn hart verwekken, Kan morgen, trotser en verwoeder als voorheen, Toeleggen om uw glans en glory te vertreên, Misschien dat haast zyn hand, gewoon myn bloed te storten, Gewapend zyn zal om myn leeven te verkorten. Het medelyden dat hy maakt in uw gemoed, Is waard een eed'le ziel, die 't kwaade loont met goed; Maar ik moet straf zyn, om te heerschen met vermoogen. 'k Ben aan de deugd verpligt, in weêrwil van uw poogen, Dat ik u recht geef voor zo veel geweld en hoon.