Tooneelpoëzy

Darde tooneel.

Klytemnestra, Doride.

Klytemnestra. Wat opgeblaazen reên Van myn vermeet'len Zoon! Wat stoute uitspoorigheên!

Geniet ik dit tot loon, voor dat ik hem het leeven Beschermt heb in 't gevaar, waar in hy was gedreeven Door 's Vaders afzyn? Ik, die hier de heerschappy Met onbepaalde magt tien jaaren had aan my, Staa hem myn staat af, aan dien snooden, dien onwaarden. . . . Myn Trouwverbond strek voor een straf aan dien ontaarden. Niet dat 'er deeze hoon, zyn weig'ring, my toe dringt, Maar . . . Doride. Wat is de oorzaak dan die u vervoert en dwingt? Klytemnestra. Durf ik het zeggen? Ach Doride! 't is de liefde. Doride. O Goôn! hoe kan het zyn, Mevrouw, dat die u griefde? En dat ge Egistus mint? Klytemnestra. Egistus trof myn hart. Een ongelukkige geboorte, minnesmart, De tyd, de Vorst, myn Zoon, de Goden, doen my blaaken. Doride. Maar hoe, Mevrouw! Klytemnestra. Ei hoor door welk een keer van zaaken Ik ben geraakt tot die verdoemelyke min. Gy weet hoe myn Gemaal, met onverzetb'ren zin, De wreede Godspraak hoorde, in Aulis opgehouden, Als lange stilten hem op zee veel rampen brouden. Zyn heerszucht, boven al de welvaart van zyn huis Waardeerende, of het schoon verplettert wierd tot gruis, Deed, om voor hem de gunst der winden niet te derven, Ifigenië door des priesters slagtmes sterven. Ik, felst hier door gegriefd, schold met de scherpste taal Hem voor een laf Tyran, een ongetrouw Gemaal,

En wreeden Vader, ja niet waard dien naam te draagen. Zyn afzyn stilde toen myn droefheid wat by vlaagen. 'k Dacht dat zyn straffe pligt, voor 't welzyn van den Staat, Hem had vervoert tot die onmenschelyke daad. 'k Liet in Mycenens muur myn hartenleed besluiten. Hoe kwam Egistus toen zyn zorg en yver uiten! En hoe verzachtte hy myn doodelyken rouw, Terwyl hy droeg den last van 't Ryk met groote trouw! Doride. Elk stond verbaasd, Mevrouw, om al zyn wakk're daaden. Klytemnestra. Maar ach! wie dacht toen dat Egistus was belaaden Voor Klytemnestra met zo roekeloos een brand, Die hy met loozen schyn bedekte? welk een schand'! Doride. Wat hoor ik, Hemel! Klytemnestra. Ja, hy dorst zyn min ontdekken. Wat lafheid, dat ik 't hem niet tot zyn val liet strekken! 'k Wou hem verbannen, of doen sterven om zyn schuld: Maar 'k zag daar in gevaar; 'k voorkwam 't door stil geduld. 'k Zocht listig myn Gemaal van Troje hier te ontbieden. Ik schreef, ik preste, ik klaagde: al myn gebeden rieden 't Grootmoedig hart vergeefs, dat Troje wenschte in de asch, En naar een glori die ons beiden doodlyk was. Noch leed ik grooter hoon. Doride. En Wat? Klytemnestra. Ik kwam te hooren Dat in zyn Leger hem een ander kon bekooren. Briseïs minde hy, en brak zyn trouw, ô spyt!

Zwaarmoedig, ongerust, vol smart sleet ik myn tyd. Die rouw vermeerderde noch myn afkeerigheden, Die 'k voor Egistus min gevoelde en zyn gebeden: 'k Ontweek hem overal. Dit eerelyk versmaân Deed hem standvastiger naar myne liefde staan. Maar zyne zorg, zyn trouw en yver voor myn Staaten Bewoogen my in 't eind hem wat meer hoop te laaten, En in myn boezem gleed de min, dat bitter zoet: Te meer, wyl ik verstond, in al myn tegenspoed, Hoe Agamemnons hart aan des Scamanders stranden Begon gantsch hevig in Kassandraas min te branden; Hoe hy haar van den dienst der Goôn trok en haar pligt, En met haar huwen zou voor myn gehoond gezicht. 'k Verberg 't u niet, ô neen! dat die trouwlooze stukken Myn hart en zinnen in verwoedheid konden rukken, Die my byna vervoerde om zulk een snoode daad Te wreeken aan zyn eer, door dergelyke smaad. Gy weet hoe 'k middelerwyl myzelve heb gedraagen In zyne dood, die 'k nam voor een der zwaarste slaagen. Ik zuchtte, ik schreide; en had ge, ô wreede! 't niet belet, Ik had myn doodlyk leed alreeds een perk gezet. 'k Heb zyn gedachtenis, met glory overlaaden, Geheiligt en geëert door duizend grafsieraaden: 'k Verwerp, om mynen roem, myn liefde in zulk een staat. Maar als ik mynen Zoon zie minnen 't geen ik haat, En my, alle eer en pligt vergeetende, braveeren; Dan schynt myn gramschap al myn zinnen te overheeren. Ik onderzoek niet of ze uit heerszucht, haat, of min, Uit wraak, of trotsheid heeft genomen haar begin: De dood van myn Gemaal, myn Zoons weêrspannigheden, Ja alles port my nu in 't echtverbond te treden. De staatsi is gereed, 't volk roept my derwaarts aan.

Ook is 't niet in myn magt om meer te wederstaan Den brand die tegen dank verheert myn hart en zinnen. Kom, gaan we tempelwaart. Nu moet myn wraak beginnen; Nu barst zy uit. 'k Wil straks myn huwelyk met pracht . . . Maar 'k zie Euribates. Wat of hem herwaarts bragt?