Tooneelpoëzy

Tiende tooneel.

Genserik, Justine, Ispar.

Justine. Helaas! myn Heer, helaas! ik kom u openbaaren, Dat zy zich zelve streng gestraft heeft met de dood. 't Was in myn arm dat zy voor 't laatst haare oogen sloot, En gaf gerust den geest. ô Vorst! wil my verschoonen, Dat ik hier over kom myn harteleed betoonen. 'k Ben by haar opgevoed, en haare vriendschap, Goôn! . . . . Genserik. Den Prins te moorden, en hier op zich zelf te doôn! Wat of haar hart tot zulk een wanhoop kon verwekken? Justine. Ik zal u d' oorsprong van haar droeve dood ontdekken. 't Is voor haare eer geen tyd om meer te veinzen; neen: De liefde dwong haar tot zo groote spoorloosheên. Dat doodelyk vergif, dat alles heeft doen beeven, Is haar van Trasimond, door 't oog, in 't hert gedreeven. Die liefde streefde 't al te boven: reden, pligt, En schaamte vloogen weg al tevens voor het licht Van haaren glans: die hield haar zinnen opgetoogen. 't Was haar onmogelyk te aanschouwen voor haare oogen Haar Medeminnaares ver boven haar bemind. Die smaak ontdekte aan u, door minnenyd ontzind, Zyne en Eudoxes min. Maar als zy hem, gevangen, En door uw streng bevel zag onmeêdoogend prangen, Kreeg zy berouw, gelyk verliefden zyn gewoon. Zy hitste al 't volk op, door haar traanen, om uw troon En staaten, ja, u zelf, zo 't nood deed, te verderven, Om haar beminden Prins te helpen, of te sterven.

Zy zocht hier door zyn hart te winnen: doch zyn zin, Afkeeriger dan ooit, versmaadde noch haar min. Dies wierd zy hoopeloos, en riep: 'k Heb uit zyn banden Hem voor een ander dan verlost! en door myn handen Gaf ik hem 't leeven! en die wreede geeft myn hart Ondankbaar over aan een doodelyke smart! Zal ik myn Minnaar dan, door my, door myn vermoogen, Myn Medeminnaares zien trouwen voor myn oogen? Hoe! zal myn klagt de toon zyn van haar bruiloftslied? Neen, neen men stoor die vreugd, gegrond op myn verdriet. 'k Wil met dit staal, op haar, my van d' Ondankb'ren wreeken. Na deeze woorden is haar wanhoop klaar gebleeken. Zy vliegt vergramd straks naar Eudoxe, om in haar bloed D' aanlokkelyken glans, misdaadig aan haar gloed, Te straffen. Trasimond, vervoerd in zyn gedachten, Deed aan de voeten van Eudoxe zyne klagten, Vol teed're zuchten, in dien doodelyken stond, Waar door de vlam van haar verwoedheid voedsel vond. Dit voordeel der Prinses deed haare drift vergrooten: Zy licht haar arm op, om die Schoone in 't hart te stooten. Eudoxe ontweek het staal: de Prins schiet toe, om haar Voor zulk een hevig woên te hoeden in 't gevaar: Maar de opgeheven hand valt echter blind'lings neder, En treft hem, dien zy heeft bemint zo trouw en teder. Het bloedig staal ontvalt haar stoute hand door schrik. Die doodelyke wond scheen, op dat oogenblik, Haar zelf te moorden met afgryslyke ongenuchten. Haar mond was zonder spraak, haar boezem zonder zuchten. 't Gezicht stond styf, en zonder schreijen: ja, het scheen Of haar die smart verkeerde in ongevoelig steen. Maar ach! zy wierd op nieuw gevoelig van haar lyden, Als zy haar Minnaar met de wreede dood zag stryden.

Zy schreeuwt als een ontzinde. In dien verwoeden stand, Grypt zy de moordpook, als een bliksem, in de hand, En stoot zich zelf door 't hart, en heeft hem dus gewrooken. Zy valt ter neêr daar hy zyne oogen heeft gelooken. Hun beider bloed vermengt zich schielyk onder een. Dit maakt haar stervende vernoegd en wel te vreên, Opöff'rende aan zyn dood het einde van haar leeven, Als of zy met haar bloed hem 't zyne weêr wou geeven. Haar kracht verzaamende, om haar wil te doen verstaan, Spreekt ze op dees toon my toe: Justine, ik sterf voldaan. Vertroost u, tracht geenszins myn sterflot te beklaagen. Ik nader vergenoegd 't eind van myn leevensdagen; Want in myn graf zal ik ten minsten zonder pyn, En Medeminaares, met mynen Minnaar zyn: Nu Trasimond niet leeft, sterf ik ook zonder vreezen. Eudoxe zal veel meer dan ik beklaaglyk wezen. Hier op gaf zy den geest, bevryd van alle elend'. Genserik. Men maak' de oproeringen die droeve maar' bekend. Laat ons Eudoxe. . . . Ispar. Ach Vorst! zy zal zich zelf verderven, En, om den wreeden moord van haar Beminden, sterven, Uit liefde en wraakzucht, in zo troosteloozen druk. Genserik. Kom, laat ons haar behoên voor grooter ongeluk.

Einde van het Vyfde en Laatste Bedryf.

MDCLXXXV.