Vierde tooneel.
Arsinoë, Attalus, Cleone.
Arsinoë.
Hoe! gy ontschuldigde u by hem? ô welk een spyt!
Daar hy u dorst zo trots in 't aangezicht braveeren!
Attalus.
Zo snel een overval kon schielyk my verheeren.
'k Schrik van zyn komst: die breekt uw toeleg onverdacht.
Arsinoë.
Neen, Attalus, Ô neen! hy stelt zich in myn magt.
Vlieg, uit myn naam, (de tyd kan 't wachten niet gehengen)
By d' Afgevaardigde van Romen. Wil hem brengen
Alleen en onverzeld in myn vertrek, en laat
Aan my bevoolen het geluk van uwen staat.
Attalus.
Maar zo men moet, Mevrouw. . . .
Arsinoë.
Ga, gy hoeft niets te vreezen.
Men spaar' het oov'rige, om voorspoediger te wezen.