Tooneelpoëzy

Vyfde tooneel.

Ariadne, Nerine.

Ariadne. Helaas! Nerine. Nerine. Ik zie, Mevrouw, in deezen stand, Daar word noch trouw, noch deugd, op 't aardryk meer gevonden, Maar de allerheiligste der pligten boos geschonden. Wat smart! Ariadne. Myn smart is zelfs zo groot, dat ik daar voor Bezwyken moet; en van de elende die ik hoor Blyf ik gevoelleloos. Kan ik wel erger vreezen? Ik, ik ben eind'lyk van een zotte hoop geneezen; En Thezeus leeft niet meer voor my, noch voor myn trouw. Ik dacht voorheen, de tyd brengt licht hem tot berouw;

Doch dit vleit my niet meer. Helaas! wie kon gelooven, Wanneer een nieuwe vlam my kwam zyn hart te ontrooven, Dat ik, in 't zwaar verdriet van zulk een gruwelstuk, Niets kende als maar alleen 't geringste van myn druk? Ten minsten, 't scheen dat ik my licht zou konnen wreeken Van myn Meêminnaares; en 't vuur, dar zy kon kweeken, Uitblusschen in haar bloed, en zuiv'ren my van schand': Maar 'k vind onmoog'lyk te verbreeken deezen band, Nu 'k in myn Zuster, daar myn smart uit is gebooren, Ontdek, al beevende, het Voorwerp van myn tooren. Myn Medeminnaares, en myn Verrader, door Myn dwaaling zelfs gebragt op het vervloekte spoor, Waar langs zy zyn myn woede en wraak ontvlucht, braveeren Myn raazerny, terwyl zy van my triomfeeren. Nerine, ziet gy wel dat my de Hemel gaf Een lot, dat met zich sleept een doodelyke straf? Die Medeminnaares, welke al myn ramp kan baaren, Is Phedra; ja, die Phedre! aan wie 'k moest openbaaren Myn hartsgeheim, toen ik, myn weêrgaâloos verdriet Aan haar afmaalende, myn wanhoop blyken liet. De Ontrouwe, schendende de vriendschap voor myne oogen, Heeft my geveinst en valsch getoont haar mededoogen; En lagchende met al de kwaalen van myn hart, Terwyl ik schreide, was zy de oorzaak van myn smart. Zy baart myn wanhoop, daar ik al myn hoop op bouwde. Ze is de oorsprong van myn wraak, die ik myn wraak betrouwde. Ik zelf, ô spyt! heb, door myne onvoorzichtigheid, Den weg tot haare vlucht geöpent en bereid: Ik, ik kwam zelf haar myn verwoede wraak te ontrooven. Hoe kan het moog'lyk zyn? en wie, wie zou gelooven O Goôn! dat zelfs, spyt al uw bliksems en haar pligt, De Snoode zegepraalde in myn gehoond gezicht? 'k Heb al te veel geduld. Kom, vluchten wy straks heenen,

Nerine, om myne wraak te pleegen, naar Atheenen: Kom, stooren wy 't geluk, dat zy haar min belooft. Zy heeft zo vast noch niet, 't geen zy my heeft ontrooft. Haar dood, haar dood alleen, een wreede dood, vol kwaalen . . . Nerine. Waar voert uw drift u heen? Wil uwe smart bepaalen. Denkt gy niet dat al 't geen gy uitschreeuwt straks vliegt voort Door dit paleis, daar elk uw klagt en wanhoop hoort? Ariadne. Wat schade kan 't my doen dat yder hoort myn klagten? Wat Minnaaressen dat men immer zag verachten, Verlaaten, en verraân haar lot was nooit zo straf, Als 't myne, waar van de aarde ook licht nooit voorbeeld gaf. De oprechte min, de trouw, die 'k Thezeus kwam te toonen, Verdiende niet om my trouweloos te hoonen. 'k Onfing voor 't goed, dat ik hem deê, steeds weinig vrucht. Ik volgde alleen hem, 'k ben 't alleen daar hy voor vlucht. Om hem kon ik een kroon, my aangeboôn, versmaaden; Hy, in 't misleiden van myn Zuster, my verraaden. 'k Geef steeds hem nieuwe blyk van min, hy my van haat. Ik doe hem niets dan goed, hy doet my niets dan kwaad; En, opöphoud'lyk van zyn wreedheid aangedreeven, Als ik zyn dood belet, ontrukt hy my het leeven. Is 't vreemd, na zo veel kwaad, dat hy my vreest te zien? Dat hem zyn schaamte doet van myn ontmoeting vliên? Maar eind'lyk moet hy zich vertoonen aan myne oogen; 'k Zal zien of hy noch voor zyn pligt blyft ontbewoogen. Myn traanen zullen voor my spreeken: 't is gedaan, Nerine, als hy die ziet. Het is dan tyd, wel aan? Bedwingen wy die niet; en zyn verbaasde zinnen Dus overvallende, zo zullen wy verwinnen Zyn eerste liefde, en weêr verzachten zyn gemoed, De reden offerende aan myn verliefden gloed,

Niet denkende of myn eer dit pryzen zal, of laaken: 'k Heb alles, als is slechts my weêr bemind kan maaken. Maar tot wat yd'le hoop voert my myn minnezucht? Zo 'k Thezeus noch bemin, vergeet ik dat hy vlucht. Goôn! op dit oogenblik zal hy misschien, voor de oogen Van myn Meêminnaares verrukt en opgetoogen, Bespotten de ydele raadslaagen van myn hart. Licht dat zy beide . . . Ach! ach! Nerine, in deeze smart, Belet my, dat ik zie 't geen dat ik reeds kom te aanschouwen; Wil myn gehoor van 't geen dat ik verstaâ weêrhouwen. Ik sterf door hun triomf; en hoe de raazerny Van dit wreed denkbeeld, al te doodelyk aan my, Myn haat ook wapene, om op 't felst hen te bestryden, Haar straf kan noch zo groot niet wezen als myn lyden.