Tooneelpoëzy

Eerste tooneel.

Theodora, Kassandra, Izabelle.

Theodora. Zo zyn vermoogen, noch het myne u kan beweegen, 't Geheele Koningryk tot hem, en u genegen, Mevrouw, begeert, bepleit dit voor hem, door myn mond. De fiere weig'ring van zyn huwelyksverbond, Zal u een Koning, hem een Koningin onthouwen. Hy, 't voorwepr van uw haat, en van uw misvertrouwen, Verwacht een kroon, die reeds het juichende gemeen, Hem toekeurt: doch hy wacht dien ryken glans alleen, Om ze aan uw schoonheid, en uw deugden op te draagen. Kan zulk een Minnaar aan uwe oogen noch mishaagen? Kassandra. Ja, my mishaagt, hoe hoog zyn staat ook klimme in stand, De vyand van myn eer, en Minnaar van myn schand'. 'k Begeer geen Booswicht, neen, tot myn Gemaal te erlangen; Na dat hy heeft vergeefs getracht om my te vangen In 't schandelyke net van zyn onkuische min. Die my nooit heeft gewenscht tot zyne Gemaalin, Maar van myn kuisheid en myne eer te triomfeeren. Hoe hoog, hoe heerlyk hem ook 't gantsche Ryk mag eeren, 'k Erken in hem, Mevrouw, noch Prins, noch Opperhoofd. 'k Zie onder al den glans, dien gy aan my belooft, Niets dan aanlokselen vol van bedrieg'lykheden, Zo schaad'lyk aan myn eer, als eigen aan zyn zeden. Nu hy met dreigen, noch met zyn geschenken won,

Noch alles wat hem in zyn boosheid helpen kon, Schynt zyne liefde met wat meerder deugd te blaaken; En om zich meester van myn eerbaarheid te maaken, Zo laat hy schande en eer gelyk in arbeid gaan, My biedende zyn liefde, in schyn van huw'lyk, aan. Dit 's de eer geroepen, om zyn schand' te helpen schraagen. Maar als een Opperhoofd 't vuur van zyn minnevlaagen Heeft uitgebluscht, verfoeit hy 't voorwerp, en vind licht Iets om zich zelf te ontslaan van zulk een huw'lykspligt. 't Ontbreekt de Vorsten nooit aan schyn van recht of reden, Daar zy hun vuilheid meê blanketten en bekleeden. 'k Vond haast zyn ontrouw, op zyn trouw, tot myn verdriet. Hy zoekt zyn lust, bemint zich zelf slechts, en my niet. Theodora. Zyn min, wat hevig, doet u achterdochtig wezen. Kassandra. Ik dwaal liefst minder, en ik wil liefst meerder vreezen. Theodora. 't Geluk lagcht u nu aan, doch 't lagcht niet eeuwig. Kassandra. Neen, Ik vrees haar vreugd ook, om haar onstandvastigheên. En een paleis is slechts bekoorlyk in 't aanschouwen, Dat vaak bedrog voor onze eergierigheid laat bouwen, Daar 't ligchaam blinkt in goud, en de eed'le ziel steeds zucht: In zwaare boeijens, vol van rustlooze ongenucht. Theodora. Kan ik, na 't aanbiên van een kroon, u meerder geeven? Kassandra. Gy geeft my meer, als gy my voor my zelf laat leeven. Theodora. Leeft gy dan minder voor u zelf, Mevrouw, als gy

Wat minder wreedheid toont, en meerder medely? Kassandra. Ik leeft geenszins, om voor een scepter, kroon, of staaten. De dierb're schatten van myn vryheid te verlaaten. Theodora. 't Is geen verlaaten, dat gy wisselt op uw beurt. Kassandra. 'k Had, zonder wraak, dan slechts myn ongeluk betreurt. Zyn liefde, die gy noemt wat hevig, 't eerloos poogen, En zyn vervloekt geweld, bedreeven voor myne oogen, De hoop waar meê hy heeft gestreelt zyn geile vlam, Zou tot een schandvlek zyn van myn doorluchte stam. Theodora. Elk heeft uw deugd vergeefs bestryden zien en tergen. Kassandra. Men mogt dit twyfelen, zo 'k wou dien hoon verbergen En schandig smooren met het dekkleed van zyn trouw, Een schat hem schenkende, die hy me ontrooven wou. Wie kon zo vuil een vlek afwasschen? wie verschoonen? Vergeef myn gramschap, 'k weet myn pligt, dien 'k u moet toonen: Maar 'k ben myn huwlykskeur verschuldigd aan myn eer, En niet aan u, van wie ik geen Gemaal begeer.