Tweede tooneel..
Mariamne, Salome, Dina, Thamar.
Mariamne. Kom nader, zo kunt gy myn reden best verstaan. Salome. Ik dacht gy had belet, en meende weg te gaan. Uw geest, is overlaân, zo 't schynt, met moeilykheden.
Mariamne. Myn eed'le gramschap maakt my moeilyk door veel reden. Salome. Dit is een hartstocht, die men altoos in u ziet. Mariamne. Ik draag ook altoos een onlydelyk verdriet. Salome. 't Zyn rampen die gy niet verdient, noch hoort te draagen. Mariamne. 'k Weet dat men niets kan in myn ommegang belaagen, Het geen verdient heeft zulk een wreed onthaal, en smaad. Salome. Gy zyt beklaagens waard, Mevrouw, in deezen staat. De schoonheid, schynt wel, is niet vry van ongenuchten. Mariamne. Maar de uwe heeft geen reên tot klaagen, noch tot zuchten. Salome. Gy voelt uw kwellingen, en ik gevoel myn druk. Mariamne. Neen, uw verheven hart klaagt over zyn geluk. Salome. 't Gelaat heelt vaak de smaad, daar 't hart van word doorsteeken. Maar als ik hier kwam scheent ge iets van den Vorst te spreeken. Wat was de stof, Mevrouw! Mariamne. Is 't spreeken my niet vry? Ik klaag maar over hem, als hy doet over my. Salome. 'k Weet niet te raân wat u tot klaagen heeft bewoogen. Mariamne. Om dat ik zien moet die Verspieders voor myne oogen, Welke, in myn rampspoed, steeds bevorderen myn val.
Salome. De onnoozelheid gedoogt getuigen over al. Mariamne. Indien men my niet zo veel spyt en hoon deed lyden, Myn hart kreeg eind'lyk rust, na zo veel tegenstryden. Salome. Laat aan den Koning zien hoe zeer dat u die smart. Mariamne. En gy, laat aan hem zien de zwakheid van zyn hart. Salome. Indien hy, als gy zegt, liet zo veel zwakheid blyken, Men zag die immers in 't bestieren van zyn ryken. Mariamne. 't Beklaaglyk leed, waar meê 'k my zie verdrukt, vertreên, Geeft blyk van zyn beleid en onrechtvaardigheên. Salome. Zyn onvolmaaktheid was wat minder in uw zinnen, Zo ge uw afkeerigheid wat meerder kost verwinnen. Mariamne. 'k Heb geen afkeerigheid, dan voor zyn wreede daân; En al wie deugd bemint ziet die met afkeer aan. Salome. Zy moeten 't dan, is 't waar, wel stil te kennen geeven. Mariamne. Zy vreezen voor de dood, en ik veracht het leeven. Salome. Dit treed te ver van 't spoor. Gy hoort wat meerder eer Te toonen aan den band, die u verëent zo teêr. Mariamne. Ik weet myn pligt tot hem: my komt niet nieuws te vooren. Maar 'k weet ook meê uit welk een stam gy zyt gebooren.
Salome. En ik weet niet van waar u komt zo groot een haat. Mariamne. 't Verschilt u immers niet of ik ben goed, of kwaad. Salome. Zo gy verschil had, zoude ik echter, met behaagen, Aan u myn dienst, in alle ootmoedigheid, opdraagen. Mariamne. Gy liet my, dag op dag, genoeg uw diensten zien. Salome. Gy zyt noch meerder waard dan ik u aan durf biên. Mariamne. De Hemel zal eens voor die liefde u 't loon toevoegen. Salome. De eer van u dienst te doen kan my op 't hoogst vernoegen. Mariamne, beweeging maakende om weg te gaan. Elk van ons beide weet hoe 't in het harte staat. Salome. Gaat gy den Koning zien? Mariamne. Ja, 'k ga, om hem myn smaad, En zyne gruweldaân in 't aangezicht te ontdekken. Salome. Gy kunt niets doen, dat zyn misnoegen zal verwekken. Hy mint in u alleen al wat men denken kan, Ja zelfs uw vyandschap. Mariamne. En ik, door dien Tyran, Gepynigd en gehoond, met allerleyë smarte, Vloek alles in hem, zelfs de vrienschap van zyn harte.
Cookies on Poetry Cove