Tooneelpoëzy

Tweede tooneel. Enarus, Thezeus, Pirithoüs, Arkas.

Enarus. Zie nu den dag, zo lang gewenscht, gekoomen, Dat prins Pirithoüs mag Thezeus zynen Vrind Omhelzen: en terwyl gy hem te Naxus vind, Zo is de blydschap van zyn ziel heel licht te ontdekken, Nu niets hem meer belet zyn huw'lyk te voltrekken. Pirithoüs. Die blydschap treft my meest: en hoe veel meer die Held Van een wreed noodlot leed, in lyfsgevaar bekneld, Zo veel te meer is 't voor myn liefde, nu ik weder Een Vriend omhels, wiens dood ik heb beschreit zo teder. Wanneer de keur van 't lot hem tot een offerhand' Van 't Menschemonster zond, wie dacht toen dat zyn hand, Door een verwinning, die hem voert door alle tyden, Zou van een schatting, zo vervloekt, zyn Land bevryden? Ik trok, na deeze maar', nooit van verlangen moê, Om zyn triomf te zien, straks naar Atheenen toe: 'k Had daar, dat hy my hier verwachtte, pas vernoomen, Of vloog naar Naxus, daar ik heden ben gekoomen, En ik, om zyne zege en dapp're heldendeugd, Hem weêr zie, met zo veel verwondering als vreugd. Hoe groot een vriendschap hy ook heeft van u verkreegen, Zo bleef hy me echter met een zelfde drift geneegen. Enarus. Hoe groot is Thezeus heil! die, wyl hy al het goed Van zulk een vriendschap mag verwachten, 't wenschlyk zoet

Van een volmaakte liefde en huw'lyksband kan smaaken, Die 't schoonste Voorwerp geeft aan zyn gelukkig blaaken. Thezeus. Wie kan oordeelen, Vorst, van d' uiterlyken schyn? Hy 's niet gelukkig, dan die oordeelt zulks te zyn. Is 't my wel mooglyk om vergenoegd te leeven, Verpligt zynde aan al 't goed dat gy my hebt gegeeven? Enarus. Dat 's weinig: maar indien ik eenig dank daar weêr Van wachten mogt, en dat ge uw leeven en uw eer Aan my verschuldigd waart, 'k zou licht een middel vinden, Prins, om . . . . Thezeus. Om wat? volëind. 'k Zal my daar voor verbinden. 'k Aanbiede u alles, en myn hart vernoegt zich al, Dat ik. . . . . Enarus. Dat ik, helaas! mistrouw in dit geval. Laat af, laat af, zo groot een goed my te belooven: 't Ging uw verwachting, en uw wensch licht verr' te boven. Thezeus. Hoe! twyfelt ge aan myn hart en yver? Enarus. Neen, ô Neen! 'k Veroordeel slechts my zelf, niet uw genegenheên. Bemin Pirithoüs, trouw Ariadne in vreden: Een Vriend zo trouw . . . een Bruid zo vol aanvalligheden . . . . 'k Heb reeds te veel gezegt. Maar hoor my niet: myn eer Wil dit van my, en ik verzoek het u, myn Heer.