Zevende tooneel.
Klytemnestra, Orestes, Pylades.
Klytemnestra.
Wat heeft Orestes hier gedreeven?
Men vluchte straks van hier, myn Zoon; kom, laat ons vliên
Om 't wreede Treuspel van dit hof niet aan te zien.
Orestes.
Men blyv' liefst hier, Mevrouw; daar alles is van wezen
Veranderd: 't gaat naar wensch; wy hebben niets te vreezen.
Een aangenaamer lot gaf my myn Vader weêr,
En u een Gaâ die u herstelt heeft in uw eer.
Klytemnestra.
Kassandre is haastig naar het Echtaltaar gevloogen,
En al 't Myceensche volk viert, met myn smart bewoogen,
Dat ontrouw huwelyk al morrende onder een;
En Agamemnon volgt met yver haare schreên,
Vervuld van liefde: en gy laat noch uw zinnen vleijen,
Ja, met een yd'le hoop en troost u zelf verleijen!
Orestes.
Neen, Agamemnon dooft zyn vlam, en blyft u trouw:
Hy geeft zich over aan zich zelf, zyn Zoone, en Vrouw:
Hy laat Kassandre aan my. En, om dit meer te toonen,
Wil hy myn hoop, myn wensch, myn trouw en liefde kroonen,
Bevestigen zyn gift door 't huwelyksverbond.
Klytemnestra.
O Hemel! is dat waar?
Orestes.
Ja, 'k hoorde 't uit zyn mond,
Met last dat ik aan u dit zelf zou openbaaren.
Klytemnestra, ter zyde.
Helaas Kassandre! ach Zoon! O Hemel! wil hem spaaren:
Bevry hem en zyn Bruid van die zo wreede straf
En last, dien ik terstond in myne gramschap gaf.