Vierde tooneel.
Pursias, Arsinoë, Flaminius, Attalus, Cleone.
Cleone.
Mevrouw, ach! alles is verlooren,
Indien men aan de drift van 't volk geen paalen stelt.
't Eischt Nicomedes weer, met yselyk geweld:
't Recht reeds zich zelven, daar het Zeno scheurt in stukken,
En Methrobates, hun verwoedheid niet te ontrukken.
Arsinoë.
Men vreez' dan 't volk niet meer: 't heeft hier meê uitgewoelt,
En in dat bloed reeds zyn verhitte wraak gekoelt.
't Zal Nicomedes, met deeze offerhand te slagten
Aan zyn gewaanden hoon, genoeg gewrooken achten.
Flaminius.
Zo 't oproer zonder hoofd en reden had begin,
Ik vreesde 't ook niet, en wierd eens met u van zin;
't Was door de dood dier twee tot stilstand licht te leiden;
Maar 't zaamgerotte graauw is niet zo licht te scheiden,
Daar 't neemt de wapens, met beleid en toeleg, aan:
't Leid die niet neêr voor dat hun oogwit is voldaan.
Neen, 't eerst geplengde bloed, hen spattende in hunne oogen,
Noopt hun verwoedheid, bluscht hun vrees en mededoogen.