Tooneelpoëzy

Vyfde tooneel.

Philoctetes, Kleon.

Philoctetes. Dat nu het bliksemvuur treff' dit rampzalig harte! Een snelle dood is al myn hoop in deeze smarte. Want nu ik Iölé moet missen, my zo waard, Heb ik geen vrees, noch troost, noch wenschen meer op aard'. Wel aan, 'k gehoorzaam dan deeze al te wreeden wetten Van Herkules: 'k zal my daar niet meer tegen zetten; Maar dwingen Iölé dat zy myn min verraad', En Dianire, dat zy straks dit hof verlaat'. Dit 's de uitkomst van een liefde, in tegenspoed gebooren, Gevoed door traane, daar 'k myn hoop in zie versmooren.

Schoon 'k, met voorzichtigheid en zorg, verborgen hiel Voor 's Medeminnaars oog de wenschen van myn ziel, Ach! welk een vreugd mogt my daar anders van gebeuren Dat dit bevel, waar van ik voel myn ziel verscheuren? O wreed stilzwygen! gy alleen maakt dat ik derf De vruchten van myn hoop, daar 'k vrees, bemin, en sterf. Kleon. Wees niet wanhoopig van uw lot, noch van uw leeven. Philoctetes. Neen, 's Konings min heeft myn doodvonnis reeds geschreeven. Kleon. Nochtans zyt gy bemind. Philoctetes. 't Is waar, 'k heb dit geluk, En 't hart van Iölé. Ja, 'k vrees niet, in myn druk, Dat my een ander zal dien waarden schat ontrooven. Neen, maar ik schroom een ramp die 't alles streeft te boven. Gy kent Alcides niet. Ach! zyn verwoede zin, En dwinglandy is al zo spoor'loos als zyn min. Zyn Medeminnaars zal hy wreed te barsten treeden. Zyn Meesteressen moord hy door zyn trouwloosheden, Gantsch onverzoenlyk in zyn vyandschap, gereed Tot felle gramschap, en ten halve nimmer wreed, Noch minnenydig. Zie, wat leed my is beschooren: Zo hy de min van myn Prinses weet, ze is verlooren. Kom, gaan we om haar te zien. Maar zy komt herwaarts aan.