Tooneelpoëzy

Darde tooneel.

Wenseslaus, Ladislaus, Alexander.

Alexander. Myn Heer . . . . Wenseslaus. Wat 's dit? Vertrek. Alexander. 'k Vertrek. Maar, zo gy aan . . . Wenseslaus. Wat zal dit eindlyk zyn? Wilt gy my iets verklaaren?

Ter zyde. O blinde drift! wat kunt ge in my al lafheid baaren, Dat ik, verstootende de deugd, spreek de ondeugd vry! Alexander. O Vorst! ô Vader! hoor, is 't mooglyk, toch naar my. Moet my geduurig dan zyn ongelyk gegeeven? My, my onnoos'len, die verongelykt moet leeven? 'k Heb nimmermeer den grond tot deeze twist gelegt. De Prins is ouder: 'k eer ook zyn geboorterecht: Doch wy verscheelen niet in bloed. 'k Zal, spyt zyn woeden Dat eerlyk bloed, in my, voor alle schand' behoeden. 'k Sturf liever, eêr ik dat verzaaken zou. ô Neen! Dit staal zal hem veel eêr. . . . . Wenseslaus. Waer voert de drift u heen, Vermeet'le? Hoe! durft gy de hand slaan aan uw degen?

Uw Broeder dreigende, zelfs zonde te overweegen Dat hy een Erfgenaam van myn regeering is? Verzoek, baldaadige, hem om vergiffenis. Verdien de gunst, die 'k wil, dat hy aan u zal schenken. Tegen Ladislaus. En gy, omhels hem, Prins. Alexander. Myn Heer, wil overdenken. . . . . Wenseslaus. Spreek my niet tegen. Alexander, ter zyde. Ach! zal myn grootmoedig hart Zich dan verneed'ren voor zyn trotsheid? welk een smart! Ja, 'k moet de wet van myn geboortelot dan draagen. Wat tegenheid heb ik hier in! welk een mishaagen! Tegen Ladislaus. Gedoog, myn Broeder, dat ik weêr met u verzoen'. Een Vader wil dat ik u bidde en zal voldoen. Ik ben aan zyn bevel gehoorzaam; 'k eisch, met smeeken, Dan uw genade, en wacht daar van een gunstig teken. Maar de eigen last eischt ook dat gy me omärmen zult. Wenseslaus, ter zyde. Noch ziet hy hem niet aan. Wat tergt hy myn geduld! Ladislaus. Is 't niet genoeg dat u de Koning 't heeft vergeeven? Wenseslaus. Omhels hem, Prins: wil my niet langer tegenstreeven. Ladislaus, zyn' Broeder omhelzende. Tot welk een lafheid dwingt gy myn gemoed? ô spyt! Ga, en gedenkt dat gy die gunst verschuldigd zyt Aan 't koninglyk gezagh: dat heeft myn wraak weêrhouwen.

Alexander. O Hemel! wat moet ik al hooren, en aanschouwen? Natuur, wat zyt gy wreed! ô Eer, wat lyde ik smaad! Wenseslaus. Verwisselt deeze twist in vrede: smoort uw haat. Zult gy, myn Zoonen, gy, myn rykspaleis beroeren, En, nu ik vrede met al de aard' heb, de oorlog voeren? Tegen Alexander. Ga, zeg den Hartog, dat ik hier zyn komst verwacht.