Vyfde tooneel.
Iöle, Dirce.
Iöle.
Helaas! zyn wanhoop doet my beeven.
Goôn! waar was iemand ooit zo wreed als ik geplaagd?
Zou hy wel durven? . . . Ach! dat elk myn lot beklaagt!
Dirce.
De wanhoop, die men kon uit 's Prinsen oogen leezen,
Geeft redenen genoeg om 't uiterste te vreezen
Van zyn verliefde drift.
Iöle.
Ik ben het, die zyn hart
Tot zulk een wanhoop bragt. Ik ben het, die, zyn smart
Verwekkende, hem heb veroordeelt. Laat ons vluchten,
Myn Dirce: vlieden wy, in zo veel ongenuchten,
Den dag die ons verlicht. Kom, gaan we, om troost en rust
Te zoeken, die in myn gemoed is uitgeblust.
'k Leef naauwlyks meer. Laat ons . . . .