Tooneelpoëzy

Vyfde tooneel.

Ariadne, Pirithoüs, Nerine.

Ariadne. Welk is dit groot geheim? Door wat verborgenheid Of hy my niets, die me iets wil zeggen, heeft gezeid? Pirithoüs. Vraag niets, Mevrouw. Hy gaat verbaasd van hier. Zyn wezen Geeft dat de ontroering van zyn ziel niet klaar te leezen? Ariadne. 'k Begryp u beide: Gy komt uit Atheenen, daar 't Oproerige gemeen licht aanspant met elkaâr. 't Wil Thezeus aan geen Vrouw, uit Minos Telgen, geeven, Noch, tot Vorstin, zien op d' Atheenschen troon verheven. Dat Egeus hem ontroov' de wettigheid der kroon; De roem van in 's Helds hart te zitten op den troon, Mag hy my, zo hy kan, ontrooven. Scepters, staaten, Zyn overtollig goed, dat ik licht kan verlaaten. In Thezeus is alleen al myn geluk bepaald. 'k Ben met zyn min, voor 't geen hy me is verpligt, betaald. Het overige is niets. Pirithoüs. Hy zal gewis u minnen. Hoe! zou de ondankbaarheid zo 't heldenhart verwinnen, Daar ge alles waagde voor zyn leeven en zyn trouw, Dat hy u eeuwig niet weêrom beminnen zou? Maar echter kan de liefde alleen 't geval bestieren Van laage zielen, en daar over zegevieren. Dat vry Atheenen voor of tegen u zich stelt,

Gy hebt steeds Minos toorn te vreezen en geweld. Alleen het huw'lyk van den Koning kan u geeven, Voor zulk een zorgelyk, een onbekommerd leeven. Hy mint u, en hier door zult gy haast zien gestild, Als gy draagt Naxus kroon, uw Vaders. . . . Ariadne. Hoe! gy wilt Dat ik den Vorst trouwe, en myn eerste vlam zal dooven? Gewis uw raad is vreemd; en, zo 'k u durf gelooven, Gaf my deeze edele verwisseling groote eer. Kent gy me wel? Pirithoüs. O ja! ik weet, Mevrouw, hoe zeer Ge uw glory acht, en op de deugd stelt uw vertrouwen. Maar, hoe myn raad ook zy, gy zult in 't einde aanschouwen, Dat gy, dien volgende, hebt wel gedaan. Ariadne. Wie? ik Die volgen? ik, die voor myn Held elk oogenblik My stelde in duizenden en duizenden gevaaren! Welk een verwondering, ô Goôn! zal hem dit baaren, Wanneer hy ziet dat gy wilt rooven 't geen hy mint, En zyn Meêminnaar heeft een voorspraak in zyn Vrind? Pirithoüs. Geloof hem zelven, zo gy raad met hem wilt pleegen. Ariadne. Hoe! zo ik, om een Kroon, den Koning wierd geneegen, Zou ik hem vraagen of ik moest zyn min verraân? Of ik zyn hart moest met de wreedste pyn belaân, Die ooit een Minnaar . . . . Pirithoüs. Ik kom niets u openbaaren

Dan 't geen ik moet; en als de tyd eens zal verklaaren Uwe oogen, zult gy licht een weinig minder min, En meerder spyt, voor hem gevoelen in uw zin. Vaar wel, Mevrouw. Ariadne. Helaas! hy komt aan my ontdekken Het geen hy moet? Neen blyf, myn Heer; wil niet vertrekken. Gy heb te veel ontdekt, om niet te ontslaan myn ziel Van de achterdocht, die daar zo dood'lyk reeds in viel. Ik beef'er van, geen slag kan my ooit wreeder wezen. Trek me uit die twyf'ling, en verlicht me in 't zwaarst te vreezen; Of'k moet gelooven dat myn Thezeus, tot myn smart, Kwynt van een nieuwe min, die my ontrooft zyn hart. Ach! zou dat hart wel om een ander voorwerp blaaken, En, ongetrouw aan my, zyn heldendeugd verzaaken? Pirithoüs. Ik zwyg. 't Staat u te zien wat gy gelooven moet. Ariadne. Wat ik gelooven moet? Ach Hemel! hoe verwoed Maakt gy myn ziel! zou hy een ander voor my achten . . . Maar welk een kwaad vermoên voed gy in uw gedachten? Neen, neen, Pirithoüs, gy zyt gewis misleid: Hy mint me; en zo'er iets zyn ziel van myne scheid, Ik zal, helaas! zyn dood, en niet zyn min, beklaagen. Pirithoüs. Men neemt, door 't noodlot, in zyn dooling vaak behaagen. Ariadne. Spreek klaar. Schend Thezeus dan zyn trouw en pligt? Heb ik Een Medeminaares? Pirithoüs. 'k Heb op dit oogenblik, Door myn stilzwygen, 't u verklaart. Ik ben verleegen

Met uw verdriet, Mevrouw, en tot uw troost geneegen; En 't allerzekerste hulpmiddel, in uw leed, Is u tot Koningin te maaken. Ja, vergeet Voor al niet dat men u te Naxus tracht te kroonen. Ik kan geen veiliger hulpmiddel aan u toonen. Myn tegenwoordigheid verdriet u reeds: 'k zal gaan.