Vierde tooneel.
Prusias, Flaminius, Araspes.
Flaminius.
Hoe! zal hy, altoos reden
Van argwaan zoeken, en geduurig zyn te onvreden?
Prusias.
Wat wonder is 't dat hy hier misnoegen vind,
Als Minnaar zoekende, terwyl hy teder mint,
En opgeblaazen door zyn zege is, dus verbolgen
Zyn vlam te ontveinzen? Maar elk moet zyn noodlot volgen.
De min der Koningen knoopt nooit hun huwlyksband.
De redenen van staat behouden de overhand,
En blusschen 't minnevuur.
Flaminius.
Maar nu 't grootmoedig harte
Van Laodise voelt de zelfde minnesmarte,
Zal ze onverzet'lyk zyn.
Prusias.
Neen, neen, 'k staat voor haar in,
Myn Heer; ze is ons geheel, maar ook een Koningin:
Die staat schynt eenige beleefdheid te begeeren,
En, schoon ik over haar volkoomen mag regeeren,
Ik wil met zachtheid myn gestrenge magt bekleên,
En liever myn geboôn bedekken met gebeên.
Kom, gaan we om haar te zien; en stel haar dan voor oogen,
Als Afgezant, dees echt: ik zal, met myn vermoogen,
Uw voorstel schraagen, en geleiden u, myn Heer,
Op dat zy weet' met welk een ernst ik dit begeer.
Einde van het Tweede Bedryf.